DIK FAGAZINE

meeting with Radziszewski at Tillmans exhibition

2012-01-26T14:57:00.003+01:00

Polecamy spotkanie z Karolem Radziszewskim na wystawie "Wolfgang Tillmans Zachęta Ermutigung"

Przyjdź i zadaj pytanie!

26.01.2012 (czwartek)

sale wystawowe, zbiórka o 18 w holu głównym

wstęp wolny

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

event on FB

Meeting and discussion with Karol Radziszewski at "Wolfgang Tillmans Zachęta Ermutigung" exhibition

Thursday, January 26 at 6:00pm at Zacheta National Gallery of Art, Warsaw

(pics from the exhibition by DIK Fagazine)

DIK Fagazine "BEFORE ’89" issue premiere at Printed Matter

2011-12-08T21:19:00.000+01:00

Launch and Discussion
DIK Fagazine, Issue 8. BEFORE '89
Karol Radziszewski in Conversation with Boshko Boskovic

Saturday, December 10, 5-7 PM
Printed Matter, Inc.
195 Tenth Avenue New York, NY 10011

DIK Fagazine is happy to invite you for the New York premiere of our newest "BEFORE ’89" issue at Printed Matter. Join us for a launch event Saturday, December 10th, 5-7PM, with editor Karol Radziszewski discussing topics addressed in the issue with Boshko Boskovic, Program Director of Residency Unlimited. The talk will start at 6PM.

The newest issue of DIK Fagazine, "BEFORE ’89," is the culmination of extensive archive work, as well as travels across Europe. Drawing from a range of contributors, the magazine traces a cultural legacy specific to Poland, while following a trail through Romania, Estonia, Latvia, Serbia, Hungary and the Czech Republic.

Wolfgang Tillmans, who first visited Warsaw in 2011, provides an account of the anniversary of the plane crash in Smolensk, celebrated in the overblown national-religious vein of the Polish right. Bruce LaBruce’s contribution gives the impression that he's describing a time when communism is alive and well, and not Poland in the year 2000.

The publication explores park cruising areas, train stations, beaches and other casual hook-up spots. Ryszard Kisiel shares the astonishing story of his zine titled "Filo", Slava Mogutin uncovers the story of homosexuals in the Soviet Gulags, and "BEFORE ‘89" conducts a search investigation for Michel Foucault’s Polish lover.

Contributors of DIK Fagazine 8th issue include Arobal, Wojciech Bąkowski, Bruce LaBruce, Boris L. Davidovich, Andrej Dubravsky, Paul Dunca, Christine Fenzl, Nan Goldin, Kamil Julian, Ryszard Kisiel, Slava Mogutin, Jaanus Samma and Wolfgang Tillmans.

DIK Fagazine is available at Printed Matter or online here

Printed Matter is the world's largest non-profit organization dedicated to the promotion of publications made by artists. More info: www.printedmatter.org

Pussy Faggot!

2011-10-29T06:47:00.001+02:00

Kochane dzieci, wujek jest w Nowym Jorku, więc czasem coś tu wrzuci, zaglądajcie! ;)

Pussy Faggot! party at The Delancey (NYC) featuring many performers (including our beloved Gio Black Peter).

DIK 8 - preview

2011-10-14T10:38:00.000+02:00

DIK Fagazine No 8 / BEFORE '89

2011-10-06T18:39:00.003+02:00

DIK Fagazine No 8 / 2011

BEFORE '89 issue

BEFORE ‘89

We started working on this stunning new issue in 2008 and we were planning to wrap everything up by 2009. Yes, this DIK was supposed to appear exactly in time for the twentieth anniversary of the fall of communism. We wanted it to be festive and pompous. Champagne and caviar were to be served. Now it’s 2011, which is nice too, isn’t it? We put a lot of hard work into researching materials and finding interesting people to talk to. Not everyone wanted to disclose their secrets about the sins of their youth, and also not everyone had something interesting to share in the first place. For you we dug through the archives and travelled across Europe searching for truth.

This issue of DIK begins with some reflections about Poland from the point of view of foreigners, who, let’s make this clear from the beginning, are mostly very critical. When I first read Bruce LaBruce’s text I had the impression that he must be describing the communist times and not, as it actually was the case, Poland in the year 2000, in the beginning of the new millennium. Wolfgang Tillmans first visited Warsaw in 2011 and, although he only stayed for a couple of days, he happened to witness the anniversary of the plane crash in Smoleńsk, celebrated in the overblown national-religious vein of the Polish right. Maybe that’s how it has to be.

However, this issue concentrates mainly on the past and the search for our roots. A successful one at that – we find them in Poland, Romania, Estonia, Latvia, Serbia, Hungary and the Czech Republic. We follow the trail left in the park cruising areas, sneak into public toilets at the train station and peep at buck-naked guys on beaches. Sometimes we’re envious of their adventures, casual attitude and the wild sex with strangers. We also meet Ryszard Kisiel and learn the astonishing story of his zine titled “Filo”, parts of which we reprint here. Slava Mogutin, a Russian writer and artist in exile, who was recently granted an American citizenship, uncovers the story of homosexuals in the Soviet Gulags. Finally we also conduct a search investigation for Michel Foucault’s Polish lover.

This issue also brings you the unsettling texts and drawings by Wojtek Bąkowski, as well as a wordless comic strip (as you will see these images really do not require any words) by Andrej Dubravsky, a young Slovakian bunny-artist.

Did you miss us? We missed us too.

Great contributors of our 8th issue:

Arobal, Wojciech Bąkowski, Bruce LaBruce, Boris L. Davidovich, Andrej Dubravsky, Paul Dunca, Christine Fenzl, Nan Goldin, Kamil Julian, Ryszard Kisiel, Slava Mogutin, Jaanus Samma and Wolfgang Tillmans

BEFORE ’89

Pracę nad tym fantastycznym numerem zaczęliśmy w roku 2008, żeby zdążyć ze wszystkim na 2009 – tak, DIK miał wyjść równo w dwudziestą rocznicę upadku komunizmu, miało być uroczyście i podniośle. Miał być szampan i kawior. Ale jest rok 2011 i też jest miło, prawda? Sporo się namęczyliśmy, szukając materiałów i ciekawych rozmówców. Nie każdy chciał się dzielić opowieściami o grzechach młodości, a i nie każdy w ogóle miał coś ciekawego do powiedzenia. Dla Was przekopaliśmy archiwa i objechaliśmy Europę w poszukiwaniu prawdy.

Numer zaczynamy od spojrzenia przybyszów z zewnątrz i jest to – powiedzmy od razu – spojrzenie dość krytyczne. Kiedy pierwszy raz czytałem tekst Bruce’a LaBruce’a, miałem wrażenie, że opisuje on czasy głębokiego komunizmu, ale nie – wizytował Polskę w 2000 roku, na początku nowego Millennium. Wolfgang Tillmans odwiedził po raz pierwszy Warszawę w 2011 i był zaledwie kilka dni, a trafił akurat na obchody rocznicy katastrofy Smoleńskiej i narodowo-religijną szopkę polskiej prawicy w skali XXXL. Tak widać musi być.

Jednak wraz z tym numerem przede wszystkim cofamy się w czasie, szukamy swoich korzeni. I znajdujemy – w Polsce, Rumunii, Estonii, Łotwie, Serbii, Czechach, na Węgrzech. Idziemy śladem parkowych pikiet, włazimy do dworcowych toalet, podglądamy golasów na plaży. I czasem trochę zazdrościmy tych przygód, tego luzu i tego dzikiego seksu z nieznajomymi. Poznajemy też Ryszarda Kisiela i niezwykłą historię jego pisma „Filo“, którego oryginalne makiety obszernie reprodukujemy. Natomiast rosyjski banita, od niedawna już obywatel USA, Slava Mogutin, przypomina w niepublikowanym dotąd w prasie tekście o losach homoseksualistów w sowieckich gułagach. Wreszcie przeprowadzamy śledztwo w poszukiwaniu polskiego kochanka Michela Foucaulta.

W tym numerze prezentujemy też niepokojące teksty i rysunki Wojtka Bąkowskiego oraz komiks bez słów (w tym przypadku były zdecydowanie zbędne) przygotowany przez młodego słowackiego artystę-króliczka – Andreja Dubravsky’ego.

Tęskniliście? My też.

Wspaniali współtwórcy 8-ego numeru:

SPBN - Self Publish, Be Naughty Book Launch

2011-10-01T23:56:00.000+02:00

October 11, 6:30pm

Dashwood Books

33 Bond Street

New York, NY

SPBN – SELF PUBLISH, BE NAUGHTY is a relentlessly provocative and uncompromising portrayal of contemporary love, sexuality, desire, gender and the taboo. This unique and collectible book presents

122 photographs from 75 contemporary artists in homage to, (and in radical subversion of), traditional mainstream erotica.

Contributors: Joseph Akel, Morten Andersen, Brendan Baker, Corey Bartle-Sanderson, Ilya Batrakov, Lucas Blalock, Anna Bogutskaya, Parker Bright, Jake Brooks, Victor Cobo, Martina Corà, Christopher Day, Michael J. DeMeo, Bobby Doherty, Laëtitia Donval, Daniel Evans, Dora Fobert, Hannah Godley, Dana Goldstein, Roberto Greco, Tomas Hein, Åsa Johannesson, Ellen Jong, Ellen Jong and Kate Ruth, Jake Kenny, Paul Knight, Paul Kooiker, Paul Kwiatkowski, Alexander Kurmaz, Collin LaFleche, Mathieu Lambert, Bertrand Le Pluard, Nicole Lesser, Carrie Levy, Thomas Mailaender, Tommy Malekoff, Jennilee Marigomen, Aaron McElroy, Michael Max McLeod, Leah Meltzer, Matthew Mili, Ania Mokrzycka, Kristie Muller, Francesco Nazardo, Luke Norman and Nik Adam, Florian Oellers, Sean Orena, Witek Orski, Oliver Poddar and Andrew Ferguson, Angga Pratama, Karol Radziszewski, Pedro Ramos, Tobias Rose, Davi Russo, Corinna Sauer, Kirill Savchenkov, David Schoerner, Alexander Sedelnikov, Ben Seeley, Oliver Sieber, Pacifico Silano, Marija Strajnic, RJ Shaughnessy, Matthew Tammaro, Aram Tanis, Agnes Thor, Scott Treleaven, Sophie van der Perre, Erik van der Weijde, Marnix van Uum, Peter Voelker, Alex Wein, Harley Weir, Emily Yost, Irina Yulieva.

www.selfpublishbehappy.com

www.selfpublishbehappy.com/shop/spbn

Oczy szukają głowy do zamieszkania

2011-09-30T01:43:00.000+02:00

Museum of Art in Lodz 
30 th September – 11 th December 2011 
Eyes Looking For a Head to Inhabit 
80th Anniversary of the Collection

"Oczy szukają głowy do zamieszkania"
30 września – 11 grudnia 2011

ms2, Ogrodowa 19
Archiwum Państwowe, Pl. Wolności 1
ms1, Więckowskiego 36 / Biblioteka
ms cafe, Wieckowskiego 36

Otwarcie: 30 września 2011

Projekt Oczy szukają głowy do zamieszkania wiąże się z historycznym wydarzeniem, jakim była inauguracja Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej grupy „a.r.” w Miejskim Muzeum Historii i Sztuki w Łodzi 15 lutego 1931 roku. Podstawą tej, wówczas lokalnie niedocenionej inicjatywy, były idee międzynarodowej awangardy rozwijane przez Władysława Strzemińskiego i Katarzynę Kobro i ich walka o społeczne uznanie nowej sztuki. W rezultacie 80 lat temu powstała nowa instytucja – Muzeum Sztuki w Łodzi, pierwsze muzeum sztuki nowoczesnej w Europie, które istnieje do dziś.

Artyści, którzy wezmą udział w wystawie: Nevin Aladağ, Victor Alimpiev, Francisco Infante-Arana, Merce Cunningham / John Cage, Valdis Celms, Anetta Mona Chişa / Lucia Tkáčová, Welemir Chlebnikow / Aleksej Kruczonych / Kazimierz Malewicz / Michaił Matiuszyn, Le Corbusier / Edgar Varese / Iannis Xenakis, Andrzej Czarnacki, Josef Dabernig, Valie Export, Wojciech Fangor, Stano Filko, Vadim Fiškin, Leszek Golec / Tatiana Czekalska, Barbara Hammer, Haus-Rucker-Co, Rebecca Horn, Nikita Kadan, Frederick Kiesler, Katarzyna Kobro, Julius Koller, Paweł Kowzan, Yuri Leiderman, El Lisicki, Artur Malewski, Daniel Malone, Gordon Matta-Clark, Gustav Metzger, László Moholy-Nagy, Carsten Nicolai, Roman Ondak, Ruth Oppenheim, Anna Orlikowska, Gabriel Orozco, Walter Pichler, Agnieszka Piksa, Klaus Pinter, Adrian Piper, Jerzy Rosołowicz, Jadwiga Sawicka, Łukasz Skąpski, Władysław Strzemiński, Marijke van Warmerdam, Monika Zawadzki.
Kuratorki: Aleksandra Jach, Katarzyna Słoboda, Joanna Sokołowska, Magdalena Ziółkowska

DESIGN FOR FREEDOM — FREEDOM IN DESIGN

2011-08-16T12:12:00.000+02:00

DIK Fagazine covers and POMADA poster will be featured in:

DESIGN FOR FREEDOM — FREEDOM IN DESIGN

GRAPHIC DESIGN IN POLAND 1981 – 2011

25.08 – 11.09.2011

Made My Day Gallery

Torstraße 66, 10119 Berlin, Germany

13.10 – 23.10.2011

CLASKA 8F The 8th Gallery 1-3-18 Chuo-cho

Tokyo, Japan

Design for Freedom — Freedom in Design Exhibition. Graphic Design in Poland 1981 – 2011 is a presentation of the design of the last 30 years, during the system transformation in Poland covering the period from socialism to post capitalism.

The project shows design as forms of organizing the national sub-consciousness into political, economic or artistic visual presentation. Graphic arts present the symbolic meanings and the hidden social emotions using the language of pictures, signs and various aesthetics. It becomes the unaware or targeted expression of political struggle, economic constraints or one among very few ways of escaping and creative expression. The role of a Polish graphic designer and citizen during the historical changes seems to be ambiguous. It is characterized by paradox: anarchy and conformity, individualism and yielding to trends, rigorism and autonomy, rationalism and romanticism. In a reaction to the dynamic changes and unstable standards of the various political and economic systems in the last 30 years in Poland, the designers developed an entire spectrum of creative attitudes and adequate styles.

The exhibition will show rarely presented posters, newspapers, books, packaging, signs and graphic arts produced between 1981 — 2011. It is going to be the first time the output of Polish design from the period of a 30-year-long transformation is presented in the context of struggle and conflict of political and social awareness. The selected works are the most representative and significant for those occurrences. When presented as a cycle they become a story about a drastic change of life models, priorities, ambitions, codes and ways of approaching that reality, that affected Polish people as well as changing visual culture.

The exhibition will be presented as an open working space hosting activities and events connected with practical and theoretical aspects of the Polish graphic design.

www.design-freedom.pl

Desire is WAR

2011-07-21T23:54:00.003+02:00

DIK Fagazine is featured in the "Desire is WAR" exhibition at The Contemporary Art Gallery of The National Brukenthal Museum (Sibiu, Romania). More installation pics of the show (all by Stefan Jammer) you can find here: www.karolradziszewski.blogspot.com

POMADA posters in The Poster Museum

2011-07-20T21:50:00.002+02:00

POMADA posters are featured in the huge show at The Poster Museum in Wilanow

The 15th Polish Poster Exhibition
7 July – 4 September 2011
The Poster Museum, Wilanow (Muzeum Plakatu w Wilanowie)
Warsaw, Poland

The Polish Poster Exhibition is a periodic, nation-wide display organised every two years by the Poster Museum in Wilanow. The Exhibition concentrates the most celebrated poster artists based in Poland.

Nearly 100 artists, over 500 works can be seen in The Poster Museum’s both galleries in Wilanow. The display accounts for the greatest applied graphics review in the country, because the posters mirror not only the latest trends in the graphic design, but also – inevitably – the whole cultural life of our country from the last two years.
Actually, not only this determines the uniqueness of our exhibition. Spontaneity and vigorousness of The Polish Poster Exhibition – these are the key issues for us, the artists and the organisers. Diversity, opulence of colours, spectacularity, freshness – these expressions reflect the exhibition’s character the best… The display immediately captures all what is happening in the Polish art and culture. That is why some people even mention guerrilla art – artistic guerrilla movement in the context of The Polish Poster Exhibition.

Exhibition curator: Rafal Nowakowski

THE ONLY GAY IN THE VILLAGE

2011-07-17T01:04:00.003+02:00

DIK Fagazine is happy to invite you to the exhibition:

'THE ONLY GAY IN THE VILLAGE'

MEIKE MARTIJN (NL /DE), ERIK ALKEMA (NL ), MARION M. MORRISON (NL /US), REMIE VAN OS (NL ), HARM WEISTRA (NL), ROBERT VAN HERPEN (NL), DIK FAGAZINE (PL), XAVIER STENTZ (DE), ZELJKO BLAĆE (B&H/HR), JOSE BEGEGA (ES), SILAS (NL)

Opening: 21 July 2011 (Thursday) at 9pm

exhibition open until: August 21

Roodkapje

Meent 119-133, Rotterdam

www.roodkapje.org

Do big, specifically gay events such as Gay pride and the Eurogames contribute to the acceptance of homosexuals in the Netherlands or do these in fact lead to segregation ?

On the whole, the Netherlands has embraced the gay community, only a small percentage of the population does not acknowledge it. Gay couples can marry, adopt children and gay characters are no longer absent from TV programmes and respectable suburban neighbourhoods. Is the image presented by the gay community and the media still accurate these days ? In 'THE ONLY GAY IN THE VILLAGE' artists reflect on the current status of homosexuals.

TERAZ POLIŻ Dekameron

2011-07-16T22:03:00.002+02:00

Znacie je z POMADY – Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ to bez wątpienia jedna z najważniejszych rodzimych żeńskich formacji teatralnych. Jej twórczynie zdecydowanie opowiadają się przeciwko dyskryminacji, handlowemu traktowaniu i przemocy wobec kobiet oraz tworzą spektakle po auspicjami Amnesty International i Centrum Praw Kobiet.
Tym razem TERAZ POLIŻ rozprawi się z Boccacciem. Oczywiście w rolach głównych – czcigodne, cnotliwe białogłowy u ramienia mądrych, dwornych mężczyzn, w tle wiejska posiadłość – a żniwo zbiera zaraza. Rzecz jednak w tym, że relacje żeńsko-męskie zobaczymy w obsadzie wybitnie żeńskiej. Choć nie zabraknie prężącego się konia. Pięć aktorek zmienia płeć na pstryknięcie palca i realizuje pikantny „Dekameron”– jak to TERAZ POLIŻ ma w zwyczaju – bez zbędnego asekuranctwa, z całym swoim naturalnym wdziękiem.

Miejsce – Muzeum Pałac w Wilanowie
Osoby:
Reżyseria – Natalia Sołtysik
Scenografia – Anna Czarnota
Muzyka – Aleksander Brzeziński
Foto – Alina Gajdamowicz
Obsada – Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ w składzie: Dorota Glac, Marta Jalowska, Adrianna Kornecka, Dominika Strojek, Kamila Worobiej

więcej info: www.terazpoliz.com.pl

Ganc POMADA party

2011-07-16T21:40:00.002+02:00

CHOCOMAGAZYN

2011-06-10T17:37:00.000+02:00

W ramach POMADA 2 do Warszawy zjechał Chocogarcon, wyrodny bachor polskiej sceny pedalskiej, srający z upodobaniem we własne gniazdo.
Autor prowadzi prowokacyjnego bloga, który (o czym świadczą liczne komentarze) niejednego przedstawiciela "branży" doprowadza do palpitacji serca. Na POMADZIE premierowo prezentuje specjalne wydanie swego obrazoburczego "Chocomagazynu", który można nabyć za jedyne 5 pln (prosze pytać przy barze i na stoisku podczas Ganc POMADA!).

Chocogarcon przy pomocy dwóch kompanów przygotował też specjalną instalację, którą można podziwiać w małym miłym pokoiku Planu B (Al. Wyzwolenia 18, wejście od Placu Zbawiciela).

Chocogarcon

Pomimo iż Chocogarcon notorycznie obraża naszego redaktora naczelnego, DIK Fagazine poleca Chocomagazyn, jednocześnie zapowiadając dłuższą rozmowę między Panami na łamach DIK bloga. Czuwajcie.

BOYS TOYS opening

2011-06-09T14:49:00.000+02:00

BOYS TOYS zine

2011-06-04T21:45:00.002+02:00

The BOYS TOYS exhibition was opened last night. It was really hot – pictures to be seen soon. On the occasion of this show the unique limited edition zine was published. It features Karol Radziszewski's interviews with Gio Black Peter, Andrej Dubravsky, Brian Kenny and selection of their works. Don't miss that!

Here are some extracts:

KAROL: Fetish?
GIO: I like to fuck guys when they have a fever or cold. Its cuz their body temperature rises. Crying also turns me on.

KAROL: As well as your reproductions, you have sent one of the journalists nude photos, explaining that due to your poor English you’ve decided to use any means necessary? Does the fact that you look so sexy help you in your career as an artist? Any examples?
ANDREJ: Hah it´s not so easy! I have also lots of haters, because I have some kind of success and I am young (and maybe sexy). People don't take you serious, when you look like me! First of my paintings were bought mostly by my lovers, but now it´s different. My gallerist Jiri Svestka, who is selling my paintings on the Armorry Show, or on the Volta Show in Basel, is straight (I suppose), and collectors there know nothing about my "beauty". When you are going to spend thousands of dollars for a painting, a hotness level of a painter is irrelevant. But once I sold a drawing via Xtube, (no, I can´t tell you my nickname!). I am very thankful for all the horny guys who like photographs of myself and even my art on facebook! They make me active permanently. Thank you boys :-* !!!

KAROL: Perfect boyfriend?
BRIAN: Perfect people get boring fast! Instead of one perfect boyfriend, I’d rather have a small army of imperfect boys and girls to fulfill my every sexual desire! Like a couple of cocky muscle dudes for those times when I want to be a submissive slut followed by a sensual massage from some sexy girls to make me feel like a man again! Throw in some horny twinks, perhaps a midget and some hot guy in a wheelchair and I’ll be in heaven! That’s perfection.

BOYS TOYS

2011-05-27T15:21:00.005+02:00

[English text below]

DIK Fagazine z radością zaprasza na wystawę:

BOYS TOYS
artyści: Gio Black Peter, Andrej Dubravsky, Brian Kenny
kurator: Karol Radziszewski

Galeria Czułość
Dąbrowiecka 1A
Warszawa

wernisaż: 3.06.2011, 20.00
finisaż: 12.06.2011, 17.00

wystawa czynna: 4-11.06.2011, 16.00-19.00

BOYS TOYS to wystawa trzech młodych, przystojnych i dość zwariowanych artystów, z których jeden mieszka w Bratysławie, a dwóch w Nowym Jorku. Żaden z nich nie pokazywał jeszcze swoich dzieł w Polsce, zatem okazja jest niepowtarzalna, tym bardziej, że większość prac powstała specjalnie na tę wystawę.
Na BOYS TOYS zobaczymy między innymi rysunkowe alter ego chłopców, którzy mają wybujałą fantazję i lubią ryzykowne przygody. Całość uzupełni smakowity wybór ich krótkich filmów wideo i teledysków.
Wystawie będzie towarzyszył specjalnie na tę okoliczność wykonany artzin.

Słowa kluczowe: sex, chłopcy, rysowanie, malowanie, sex, zabawki, króliczki, hiphopowcy, sex

wystawa w ramach POMADA 2

DIK Fagazine is happy to invite you to the exhibition:

BOYS TOYS
artists: Gio Black Peter, Andrej Dubravsky, Brian Kenny
curator: Karol Radziszewski

Czulosc Gallery
Dąbrowiecka 1A
Warsaw, Poland

opening: 3.06.2011, 8 pm
finissage: 12.06.2011, 5 pm

exhibition open: 4-11.06.2011, 4 pm-7 pm

BOYS TOYS is an exhibition by three young, handsome and crazy artists, one of whom lives in Bratislava and two in New York. None of them has shown his work in Poland, which makes this a unique opportunity, especially since most of the works have been created specially for this exhibition.
BOYS TOYS will includes the boys’ cartoon alter egos, who have vivid imaginations and risky adventures. They are complemented by a tasty selection of short video clips and music videos.
The exhibition will be accompanied by an artzine created especially for the occasion.

key words: sex, boys, drawing, painting, sex, toys, bunnies, hip-hoppers, sex

exhibition in frames of POMADA 2

and here is the special invitation by Andrej Dubravsky:

POMADA 2

2011-05-27T15:01:00.001+02:00

POMADA is a group of several people, joining forces again to present our points of view – the perspective of nonheterosexual sensitivity.

We are different in many ways, but what bring us togehter are: cultural and artistic activity, fun of constantly eluding compulsory heterosexuality, a sense of local identity, sensitivity to the commercial entanglement of LGBTQ movements, passion for grassroots actions in the spirit of DIY, and above all a sense of humor, especially about ourselves.

We invite you to take part in cultural events between 3rd and 12th of June 2011, organized by us and by organizations, institutions, and collectives in our network.

We encourage everybody to cooperate and participate, regardless of gender and orientation – whatever, or, as we say in Poland: GANC POMADA!

www.pomada.info.pl

Inicjatywa Informacyjna POMADA to grupa kilku osób, które po raz pierwszy połączyły siły rok temu, by zaprezentować swoje punkty widzenia – perspektywę nieheteronormatywnej wrażliwości.

Wiele nas różni, ale łączą aktywność kulturalna i artystyczna, frajda z nieustannego wymykania się przymusowej heteroseksualności, poczucie przynależności lokalnej, wyczulenie na komercyjne uwikłanie ruchów LGBTQ, zamiłowanie do działań oddolnych w duchu DIY i przede wszystkim poczucie humoru, również na własny temat.

W ramach 2. edycji POMADY zapraszamy w dniach 3-12 czerwca na wydarzenia przygotowane przez nas – Inicjatywę Informacyjną POMADA – oraz przez zaprzyjaźnione osoby, organizacje, instytucje i kolektywy. Kilkadziesiąt działań i 9 dni tegorocznej POMADY zwieńczy 11 czerwca impreza GANC POMADA!

Na program POMADY, podobnie jak w zeszłym roku, składają się spotkania, dyskusje, projekcje filmowe, wydarzenia artystyczne i teatralne z udziałem gości z Polski, Słowacji, Niemiec, Szwecji, Francji, Włoch oraz Stanów Zjednoczonych, wśród których będą m.in. Emilie Jouvet i Gio Black Peter. Formuła spotkań panelowych jest otwarta, a Wasz udział w dyskusjach jak najmilej widziany. Pomijane lub zupełnie nieobecne w debacie głównego nurtu wątki queerowe, które poruszymy, dotyczą takich sfer życia, jak intymność, związki, religie i oczywiście sztuka.

Inicjatywę tworzą: Stefan Ingvarsson, Paweł Kubara, Karol Radziszewski (DIK Fagazine), Katarzyna Szustow, Agnieszka Weseli/Furja

Do POMADY 2011 dołożyli się m.in.: Aleka Polis (Trickster), Teraz Poliż, Katarzyna Majak, Rafalala, Joanna Duda/Marek Pospieszalski/Jerzy Rogiewicz, 8. Dzień Tygodnia/Chicks on Speed, Teatr Dramatyczny, Fundacja Przestrzeń Kobiet, UFA, Boyówki Feministyczne.

W programie m.in: wystawa BOYS TOYS, premiery spektaklu Rafalali DOMEK LETNISKOWY i filmu Emilie Jouvet MUCH MORE PUSSY, seksowna impreza One Night Stand...

więcej informacji i pełny program: www.pomada.info.pl

POMADA 2 poster

2011-05-19T16:41:00.001+02:00

OK, here it is: POMADA 2 poster by Karol Radziszewski – it's official!!!

JUST SAY NO TO FAMILY VALUES

2011-04-11T19:50:00.000+02:00

The latest DVD from Austrian INDEX includes Karol Radziszewski's "Fag Fighters: Prologue" video.

JUST SAY NO TO FAMILY VALUES - John Giorno/Antonello Faretta, Keren Cytter, Maria Petschnig, Patrycja German, Jaan Toomik/J. Paavle/R. Laius, Karol Radziszewski, Deborah Schamoni, Paolo Mezzacapo de Cenzo

The title of the compilation JUST SAY NO TO FAMILY VALUES is borrowed from the eponymous video, and is in line with the work as statement and clear commentary on the current increasingly recognizable conservative backlash. In their short video, filmmakers John Giorno and Antonello Faretta unabashedly celebrate hedonism with an emphatic gentleness and poke fun at conservative positions in a lyrical speech act. The aim of the compilation is to cast a multi-part glance from various perspectives and geo-political contexts on body and gender roles as well as sexual politics. (Dietmar Schwärzler)

Language: Original versions with english subtitles
Total running time: 91min
Extra: 20 pages booklet, bilingual English-German

To purchase the DVD please visit the INDEX website

Interview with Szymon Malecki

2011-04-01T23:54:00.008+02:00

[English version below]

Kolejna DIKowa rozmowa z serii: młodzi, zdolni, oryginalni. Tym razem poznajcie Szymona – 27 lat, fotograf i muzyk, gra w Rotofobii, a obecnie pracuje nad solowym projektem muzycznym (impersonal detachment), w ramach którego m.in. będzie śpiewać (po raz pierwszy). Z DIK Fagazine postanowił podzielić się zdjęciami portretującymi brata Marcina, z którym odbył wycieczkę do Argentyny.

Szymon by Marcin

Karol Radziszewski: Jak długo chodujesz brodę?
Szymon Małecki: Z pół roku. Pojechałem na miesiąc do Maroka, tam się zapuściłem i już nie wróciłem do dbania o siebie.
KR: Najpierw byłeś takim gładkim chłopcem, potem miałeś wąsy, a teraz konkretna broda.
SM: U mnie wogóle występuje dosyć duża dynamika. Nudzę się szybko. A tak bezpośrednio, to zainspirowało mnie zdjęcie przodka, bo przeprowadziłem się do mieszkania po mojej zmarłej babci i tam znalazłem zdjęcie pradziadków. Pradziadek miał takie krzaczaste wąchole, zupełnie zaniedbane i zapuszczone. Wyglądały jak jakieś krzaki.
KR: Pradziadek też był rudy?
SM: Nie wiem, czarno-biała fotografia.
KR: Czy Rotofobia jeszcze istnieje?
SM: Sebastian jest teraz w Londynie, więc trochę przycichło. On musi przyjechać tu albo ja tam, żebyśmy mogli zagrać koncert, ale kończymy powoli płytę. Niedawno powstał teledysk do premierowego singla (Echo). Odkąd odszedł perkusista, nastawiony bardziej na rock-n-rolla, otworzyliśmy głowy na inne rzeczy i nowy materiał nie będzie miał wiele wspólnego z tym co kojarzono z nami dotychczas, z tym indie, które pokutuje jakoś cały czas.
KR: No właśnie, pamiętam, że jak graliście koncery, to jako Ci młodzi, ładni chłopcy wzbudzaliście szał publiki. Byliście ogoleni, gładcy, starannie ubrani.
SM: Staramy się dbać o siebie, na scenie szczególnie.
KR: Teraz, jak rozumiem, wystąpisz już z nowym image?
SM: Tak.
KR: I nie swędzi ta broda?
SM: Nie, tylko stopniowo jak rosną wąsy, to coraz trudniej się całować.
KR: OK. A ten wyjazd do Argentyny, gdzie zrobiłeś zdjęcia, które pokazujemy teraz na DIKu, to były poprostu wakacje?
SM: Ojciec wysłał nas razem, w ramach prezentu. Nigdy wcześniej z bratem nie podróżowałem, nie spędzaliśmy dawno tyle czasu wspólnie, nie mieszkamy razem, więc to było dosyć ciekawe doświadczenie. Dwa tygodnie ze sobą non stop.
KR: Wspomniałeś, że te foty powstawały gdzieś tam z myślą o DIKu?
SM: Trochę tak. Mój brat jest gejem, więc to był jakiś podstawowy link do tego. To dość osobista sesja i pomyślałem, że takie rodzinne spojrzenie mogłoby być interesujące. Wiadomo, że nie chodziło o jakieś kontrowersje, to są spokojne zdjęcia, takie wakacyjne.
KR: Powstawały jako seria?
SM: Zawsze fotografuję rzeczywistość naokoło siebie, a że mój brat był jedynym człowiekiem z którym tam byłem, więc stał się w naturalny sposób moim modelem. Oprócz landszaftów i architektury, pojawiały się też portrety.
KR: Łatwiej Ci fotografować kogoś kogo dobrze znasz?
SM: Najłatwiej jest fotografować kogoś, kto już przywykł, że go dużo fotografuję. Mój brat na tym wyjeździe musiał się bardziej otworzyć, bo nie był przyzwyczajony do obiektywu.
KR: Spinał się?
SM: Na początku nie wiedział co ma robić. Natomiast niektórzy ludzie, których jakoś dłużej fotografuję, są takimi kotami, sami generują sytuacje i nie ma zupełnie spiny.
KR: Czyli wolisz fotografować znajomych?
SM: Tak. Czasem tak mam z dziewczynami – możesz popatrzeć na zdjęcie i widzisz w jej spojrzeniu w obiektyw coś szczególnego. Widać co nas łączy, albo ona generuje coś...
KR: Rodzaj flirtu?
SM: Może tak. Jak fotografuję swoje dziewczyny, to zawsze jest coś trochę innego w ich spojrzeniu.
KR: Czyli jak fotografujesz swoich kumpli, to inaczej na nich patrzysz?
SM: Nie, z mojej strony nie. To znaczy wybieram może inne ujęcia, np. z kumplami nie robię aktów, ale to wynika chyba bardziej z czegoś innego, szczególnie kiedy model patrzy w obiektyw. Ja staram się być przezroczysty. Zdjęcia mają to do siebie, że czasem bardzo kłamią – możesz bardzo pięknie sfotografować ludzi, którzy nie do końca są piękni, albo poprzez sam klimat możesz tworzyć dodane wartości. Z drugiej strony zdjęcia mogą też obnażyć prawdę. Czasem zaskakuje mnie, że robię zdjęcie i potem widzę coś, czego nigdy nie dostrzegałem, a na tym zdjęciu jest to nagle widoczne. Miałem sytuacje, że na kliszy wychodziła prawda, która była ukryta, albo którą ktoś starał się zasłonić.
KR: Z bratem też tak było?
SM: Różnie. Czasem wyglądał jak nie on, a czasem zrelaksowany zapadał się już w fotel i nie było to akurat atrakcyjne fotograficznie. Na takich wyjazdach początkowo na wszystko patrzysz świeżym okiem. Ja przez pierwsze dwa dni zawsze robię dużo zdjęć, bo wiem, że już potem nie będę miał do tego dostępu, nie będę tak widział.
KR: Ten tekst, który towarzyszy fotom, też jest dość impresyjny.
SM: To opis naszego krótkiego wypadu z Buenos Aires do Urugwaju, do Montevideo.
KR: Robienie zdjęć bratu sprowokowało jakieś szczególne rozmowy?
SM: Raczej nie. Najbardziej lubię fotografować, kiedy ludzie są jakoś nieobecni, nie ma żadnych emocji na ich twarzy. Generalnie mało robię zdjęć wykoncypowanych, projektów, raczej spontanicznie dokumentuję rzeczywistość.
KR: Dlatego prowadzisz bloga, to forma dziennika?
SM: W jakimś sensie tak. Na zdjęciach jest dużo moich znajomych, oni potem chcą to obejrzeć, więc blog mi daje łatwość w komunikacji z ludźmi, którzy są dookoła mnie. Jestem zbyt leniwy, żeby spędzać tyle czasu przy komputerze i wysyłać im to na maila. Z czasem formuła się wyklarowała i jeden post to jest jedna rolka filmu, która ma swoją historię. Nawet jeśli jednego dnia robię trzy rolki, to i tak nie wycinam z tego osobnej historii, cyklu.
KR: Czyli takie sety z życia, z całą przypadkowością?
SM: Tak. Teraz udało mi się trochę nadrobić zaległości, w zeszłym tygodniu wrzucałem jeszcze listopad ubiegłego roku.
KR: Długo już fotografujesz?
SM: Na osiemnaste urodziny zażyczyłem sobie aparat, który miałem wcześniej upatrzony i poprostu zacząłem robić zdjęcia.
KR: Ostatnio chyba więcej masz zdjęć atmosfer, bardziej klimatów, niż konkretnych wydarzeń.
SM: No trochę dojrzałem, lubię szukać takich niedopowiedzianych przestrzeni, jakiejś transcendencji. Lubię spokój na zdjęciach.
KR: Wcześniej chyba było więcej fot dynamicznych, imprezowych?
SM: To też się zdaża oczywiście, czasem chodzę na imprezy. Chociaż ostatnio nie piję alkoholu, już od dwóch miesięcy, więc te moje imprezy troszeczkę ewoluowały, wcześniej wracam do domu.
KR: No właśnie, te Twoje eksperymenty. Teraz jesteś na głodówce. Który dzień?
SM: Pierwszy dopiero. Myślę, że trzy dni są potrzebne, żeby układ pokarmowy się oczyścił i odpoczął sobie zupełnie.
KR: Czyli pijesz tylko wodę?
SM: Tak. Jak byłem w liceum, to nastukany obejrzałem "Rozmowy w toku" z Ewą Drzyzgą i zainspirowany programem trzy dni potem nie jadłem. Inedia to się nazywa.
KR: Ale pije się coś?
SM: Różnie. Można też robić takie posty suche, kiedy nic nie pijesz. Chodzi o oczyszczenie organizmu. Ludzie jedzą za dużo, źle, zapychają swój żołądek. Maksymalnie możesz nie jeść przez czterdzieści dni.
KR: Jak Chrystus na pustyni.
SM: Tak.
KR: Ale pić trzeba?
SM: Niektórzy nie muszą, ale większość ludzi powinna. Trzy dni oczyszcza ci się układ pokarmowy, tydzień oczyszczają ci się wszystkie płyny ustrojowe, dwa tygodnie oczyszczają się tkanki miękkie i ścięgna, a po tych czterdziestu dniach oczyszczają ci się kości i twój organizm sam się leczy, całkowicie przełącza się na wewnętrzne odżywianie. Ale czterdzieści dni to jest okres niebezpieczny, a jeszcze trzy dni dłużej to już umierasz.
KR: Ile najdłużej głodowałeś?
SM: Pięć dni, a potem poczułem, że już czas żeby coś zjeść. Byłem dwa dni po jakimś ostrym melanżu, wypłukany strasznie tym alkoholem i to by było strasznie głupie, żeby się głodzić zaraz po takim przelocie.
KR: A teraz nie pijesz alkoholu?
SM: Jak byłem w Maroku, to się nie opieprzaliśmy z tematem i codziennie paliliśmy. Tam mają miesiąc postu, kiedy jest Ramadan, więc wymyśliłem, żeby zrobić anty-Ramadan, kiedy jest jaranie non stop przez miesiąc. Po powrocie próbowałem sobie jakąś ascezę narzucić. Wiele eksperymentowałem z narkotykami i alkoholem wcześniej, więc teraz chciałem poeksperymentować trochę z trzeźwością. Było to trudne, bo autodestrukcja się upominała i wciąż nadażały się okazje, żeby się upierdolić. Raz wyszedłem w południe z Luzter, po takim grubym melanżu, i jak się w domu obudziłem, to stwierdziłem, że mogę zostać już nudziarzem i się ograniczyć. Rzuciłem palenie, alkohol, przestałem jeść mięso. Mam grupę ARh+ co podobno oznacza, że jestem potomkiem rolników i jedzenie brukwi jest dla mnie dobre.
KR: Jak się ostatnio spotkaliśmy, to powiedziałeś, że szykujesz się już na koniec świata.
SM: W jakimś sensie tak, już od dawna mam takie refleksje, że akceleracja tempa życia i hiperinformacyjne społeczeństwo są niepokojące, jeśli się będzie w tym tempie rozwijać, to musi w którymś momencie pieprznąć w ścianę. Jest jeszcze szansa, ale to trzeba by większą woltę świadomościową wykonać.
KR: Czyli broda do pasa, boso...
SM: No jest ta teoria, że w przyszłym roku będzie koniec. W zasadzie teorie są różne, że układ słoneczny przejdzie przez równik galaktyki, Ziemia się przebiegunowi, będą burze na słońcu. Konsekwencje takich zjawisk nie są wesołe, więc może dobrze byłoby mieć wielką brodę wtedy.
KR: Będziesz gotowy.
SM: No chyba tak.

www.szymonmalecki.com
www.myspace.com/impersonaldetachment

DIK Fagazine presents another conversation from "young, able, original" series. Meet Szymon – aged 27, photographer and musician, plays in Rotofobia band, recently working on his solo project (impersonal detachment). With DIK Fagazine he shares portraits of his brother Marcin, taken on their trip to Argentina.

self-portrait

Karol Radziszewski: How old is your beard?
Szymon Malecki: About half a year. I've spent last November in Morocco, there I've stopped taking care of my hair and I haven't done it since.
KR: At first you were a sleek-faced boy, then you had a moustache and now a propper beard.
SM: My looks are pretty dynamic. I get bored easily. But the direct inspiration was a photograph of my ancestor. I've moved to my late grandma's apartment and found a picture of my great grandparents. My great grandfather had this bushy moustache, totally neglected and unkempt. Looked like some kind of bush.
KR: Was his hair red, like yours?
SM: I don't know. Black and white photograph.
KR: Does Rotofobia still exist?
SM: Sebastian lives in London now, so it's pretty calm. He has to get here, or I have to go there to make a gig possible, but he's about to finish our debut album. Video for our first single (Echo) is out. Since the departure of our drummer, who used to think in rock-n-roll terms, we have opened our minds for other things and we will not sound much like we did before. Most people still think of Rotofobia as an indie-rock band.
KR: Right, I can remember, when you were still playing, it were these young, pretty boys who used to get the audience mad. You were clean-shaven, smooth, neatly dressed.
SM: We try to take care of ourselves, especially on stage.
KR: Now you'll perform with your new image?
SM: Right.
KR: And does it itch, this beard?
SM: No, but gradually as the mustache grows, it's getting harder to kiss.
KR: OK. About this trip to Argentina, where you took the pictures, was it just a regular vacation?
SM: The trip was a gift from our father. It was our first voyage, it's been some time since we've spent so much time together. We don't live together, so it was an interesting experience. Almost two weeks seeing each other every day.
KR: You have mentioned that you have taken this pictures, thinking about DIK.
SM: Yes. My brother is gay, so that was the basic link. This session is rather personal and I thought that this family perspective might be interesting. No controversial stuff, just peaceful photographs, vacation.
KR: They were meant as a series?
SM: I photograph surrounding reality and my brother was my only companion, so he naturally became my model. Among landscapes and architecture, portraits emerged.
KR: Do you prefer to portray people you know well?
SM: It is easiest when people are used to both camera and myself behind it. My brother had to relax a bit, he wasn't used to being photographed on a daily basis.
KR: Was he tense?
SM: He didn't know what to do. Some people, I've been doing for quite some time, are so smooth, that I don't have to do anything anymore. I don't need to tell them what to do, they act on their own and are totally relaxed.
KR: So you prefer to photograph your friends?
SM: Yeah. Sometimes it happens with girls - sometimes when you look at the picture, you can see something special in the way they look into the lens. You can catch a relation in the eyes.
KR: Some kind of a flirt?
SM: Maybe. There is always something special, when I take pictures of my girlfriends.
KR: So it's different story, when you portray guys?
sM: No, not from my point of view. Maybe I decide to take different shots, I don't do nude pictures with men, but that's not the point, especially in the pictures when they look at the camera. I just try to get transparent. Photographs are capable of lying. You can take a beautiful shot of someone not very beautiful, or with a certain mood you can create some added values. On the other hand pictures are capable of unveiling the truth. My pictures sometimes surprise me, I look at one I've taken and see something, I haven't noticed before – the picture makes it apparent.
KR: Did it happen with your brother?
SM: Sometimes he looked like someone else, sometimes he got so relaxed that he sunk into an armchair and it wasn't interesting visually. When you go on a trip, you have a fresh eye for everything. During first two days I always try to take lots of pictures, I know that in two or three days, it will be impossible, I won't see it that way.
KR: This text, accompanying your photos, is pretty impressional.
SM: It is a portraiture of our little trip to Montevideo in Uruguay.
KR: Did all those pictures provoke some special conversations?
SM: Not really. What I like the most is to portray people, when they seem absent, show no emotion. I don't do much conceptual stuff, rather shoot instant surrounding reality.
KR: That is why you have your blog? Is it a form of a diary?
SM: In a way, yes. There are lots of my friends in my pictures, hey want to see their portraits, blog makes it real easy to communicate with people. I'm far too lazy to email all this shots. Rules turned out to be quite easy, one post is one film with it's own story. Even if I expose three films in one day, they make their little stories.
KR: Excerpts from life? With all the fortuitousness?
SM: Yeah. Recently somehow I've overcame some arrears, last week I've finished posting last November.
KR: How long have you been shooting?
SM: I got my first own camera for my 18th birthday, I've chosen it myself and I've just started shooting.
KR: Lately, you have been shooting more atmospheres, more climates or maybe more ambiene than specific events.
SM: I've grown up a bit, I like to chase this unspoken space, search for transcendece. I like stillness in pictures.
KR: There used to be more dynamic shots, party stuff.
SM: It still happens, sometimes I hit the town, but I don't drink at all, it's been two months now and my partying evolved a bit, I'm home early.
KR: Oh yes, your experiments. You're on a starvation diet. Which day is it?
SM: First one. It takes three to let your digestive system rest and clean itself.
KR: So it's only water for now?
SM: Yes. Back in the high school, I got high and watches "Rozmowy w toku" with Ewa Drzyzga (polish talk-show and it's host) and got inspired by the show, I haven't eaten for three days. It is called inedia.
KR: But you have to do drink something?
SM: It depends. You can try this dry starvation diet, when you don't. It is all about getting your body clean. People eat far too much, really bad food, they just stuff their stomachs. It is possible not to eat for forty days.
KR: Just like Jesus on the desert.
SM: Yes.
KR: But do you have to drink?
SM: Some poeple don't, but most really should. Three days to purify your digestive system, a week purifies all your body fluids, two weeks for soft tissues and tendons, after forty days your bones are renewed and your bidy heals diseases, it switches to inner nutrition. But 40 is a dangerous number – three more days and you are dead.
KR: Your longest starvation?
SM: Five days, then I felt it's time to eat something. It was right after heavy two days party, rinsed with booze and it was pretty stupid to start this diet after such treatment.
KR: And now you don't drink alcohol?
SM: Back in Morocco, we used to smoke every single day. They have Ramadan there, full months post, so i figured out, we could have anti-Ramadan, when you smoke for a month. After i got back to Poland, I thought about some asceticism. I used to experiment with drugs, it was time to experiment with sobriety. It was hard at first, self-destruction was strong within myself, there's always an opportunity to get wasted. One day, around noon, I got out from Luzztro club (right place to get high in Warsaw) and after some sleep I've decided I'm ready to get boring. No smokes, no booze, no meat. My blood type is ARh+, which means I am a descendant of farmers and eating turnip is good for me.
KR: Last time we've seen, you said you're getting ready for the end of the world.
SM: In a way it's true, I have this feeling, for quite sme time, that pace of life is accelerating and information circulation rate is really disturbing and if it will go on like that it has to crash one day. There is still a chance, but it requires some bigger consciousness stunt.
KR: So a beard to your ankles, bare feet...
SM: There is this theory, that next year it's the end. Actually there are many, the galactic equinox, polar shift, sun storms. It doesn't sound very nice, so maybe it's a good idea to grow a beard.
KR: You'll be ready.
SM: I guess.

www.szymonmalecki.com
www.myspace.com/impersonaldetachment

[English version below]

Wysiedliśmy dziesięć minut przed północą. "Dojechaliśmy jeszcze dzisiaj", zażartował Brat. Olaliśmy taksówkę i zaczęliśmy iść w stronę centrum. Obaj byliśmy głodni. Tramwaj się spóźnił i nie mieliśmy czasu nic zjeść tego dnia. Ja do porannej kawy zjadłem trzy półksiężyce, co wcale nie było do mnie podobne, ale widocznie miałem jakieś złe przeczucia. "Nie jesteśmy przecież zdesperowani, nie jedzmy w pierwszej lepszej pizzerii" powiedziałem do Brata. "Możemy zjeść w drugiej gorszej." Możemy. Zwłaszcza, że muszę im tłumaczyć moim wybitnym hiszpańskim, że ma być bez grzybów i bez sera. W najlepszym wypadku znowu mnie wyśmieją, jak w La Continental.
Poszliśmy dalej, ale knajpy zniknęły. Pojawiły się za to dziwki. Pierwszy był uroczy transwestyta, kręcący tyłkiem do muzyki z walkmana. Był sam. Kolejne grupki dziewcząt wyglądały jak naspidowane dresiary. "Szybciej tu coś wyruchamy, niż zjemy", zauważyłem. Po krótkiej, nieudanej próbie sprzedania swojej dupy, przełączały się w tryb agresora. Zapewne myślały,że jesteśmy pedałami. Co nie było znowu takie dalekie od prawdy. "To nie jest moja wina, że wyglądasz jak pedał," skomentował Brat.
Za wydziałem architektury skręciliśmy na centrum i szybko znaleźliśmy pizzerie. Brat uznał głośną muzykę i pełny lokal za dobry znak. Kelnerki były naprawdę niezłe, obie po lekkich, naprawdę nieznacznych poprawkach, mogłyby poważnie zająć się psychobilly. Brat znowu bez sera, więc dla równowagi ja zamówiłem cztery. W zasadzie interesowała mnie muzarella i niebieski, jakie były pozostałe dwa - nie wiem.
Szliśmy jakieś pół godziny na stare miasto, a na głównym placu jacyś lokalsi skomentowali nasz widok: "Beautiful!" Byłem zdezorientowany. Do dziś nie wiem, co to miało znaczyć. Zaraz potem jakiś sympatyczny koleżka zaproponował nam marijuane. "Muchas gracias", podziękowałem grzecznie. Jakkolwiek nie miałem na nią ochoty, ani bletek, zrobiło mi się głupio, że nie zapytałem Brata. W końcu byłem jego tłumaczem. "Wybacz, że nie zapytałem, może ty miałeś ochotę?" Myślę, że tamto pytanie zrozumiał bez mojej pomocy.
Głośna muzyka skierowała nas w lewo. Szukaliśmy hotelu, bo interesował nas wyłącznie prysznic, spacer już nie sprawiał przyjemności. Nienawidzę jak mi się lepią dłonie i twarz. A teraz trwało to już kilka godzin. Muzyka okazałą się być głównie upierdliwą trąbką. Ludzi było nawet sporo, ale jak dla mnie wyglądało to na chujową imprezę. Obok był hotel, ale poszliśmy dalej od tego hałasu. Po dziesięciu minutach byliśmy z powrotem. Kupiliśmy prysznic za hałas.

We got out of the bus ten minutes before midnight. "We made it today", said my brother. We passed the cabs and started towards the city center. We were both hungry. Our water tram was late and we didn't have time to eat anything today. I've had three medialunas with my morning coffee, which wasn't my thing, but I suppose I had some bad feelings about this.
"We are not desperate, we don't have to eat at first pizza spot we find", I said do my brother. "We don't have to eat at the second, either." No, we don't. I have to explain to them, in my brilliant Spanish, that it has to be without mushrooms and cheese. Probably they will laugh at us, like they did in La Continental.
We went on. Bars and restaurant disappeared. Hookers appeared in their place. The first one was an adorable transvestite, moving his ass to the rhythm of the music from his walkman. Then there were groups of cheap looking girls and they all seemed to be high on speed. "It's easier to get laid, then to eat around here", I said. After short, pointless attempt to sell their bodies, they switched to some kind of aggressive manner. They probably thought we were gay, which wasn't that far from the truth. "It's not my fault, you look like a fag", said my brother.
After we passed the faculty of architecture's building, we turned right and found some pizza pretty soon. My brother recognized crowd and loud music as a good sign. Both waitresses were really hot, after some tiny, really minor adjustments, they could go for full-time psychobilly. My brother had it without the cheese again, so I took four. I wanted only muzarella and blue cheese, I didn't know what the others were. I didn't care.
It took us another half of an hour to get to the old town. On the main square, some local people commented on our appearance: "Beautiful!" I was confused. What the fuck that supposed to mean? Right after that, some young fellow offered us grass. "Muchas gracias", I thanked him politely. I didn't want to smoke, nor had any rolling papers, but I felt bad about not asking my brother. "Forgive me not asking you, maybe you care for some weed?" I guess he figured out that one without my help.
Loud music made us turn left. We were looking for a hotel, we both really needed a shower and found no pleasure in walking anymore. I hate it when my face and palms of my hands are sweaty and it's been few hours now. Loud music turned out to be mostly some annoying trumpet. There were lots of young people, but the party looked like shit to me. There was a hotel, but we went on away from the noise. We were back ten minutes later. We traded peace for a shower.

All photos by Szymon Malecki. All rights reserved.

POMADA 2

2011-03-22T16:33:00.001+01:00

POMADA już za 3 miesiące!
Dołącz!

Zapraszamy do współpracy w ramach tygodnia nieheteronormatywnych działań społeczno-kulturalnych.

Czas: 3-12 czerwca 2011
Miejsce: Warszawa
Budżet: brak, DIY, nie bierzemy pieniędzy od komercyjnych sponsorów, nie bierzemy grantów miejskich, szukamy tanich rozwiązań
Co dajemy: pomoc w kwestiach organizacyjno-logistycznych, skuteczny parasol promocyjno-komunikacyjny, wspólny fun, perspektywy koleżeńskie ;-)
Zgłoszenia pomysłów/gotowych projektów: info@pomada.info.pl

POMADA zastrzega sobie prawo wyboru zgłoszonych projektów.

POMADA to grupa paru osób, które po raz drugi połączą siły, by zaprezentować wydarzenia o nieheteronormatywnej wrażliwości.

Wiele nas różni, ale to co nas łączy to frajda z nieustannego wymykania się przymusowej heteroseksualności, poczucie przynależności lokalnej, wyczulenie na wszelkie neoliberalne zapędy w ruchu LGBTQ, zamiłowanie do działań oddolnych w duchu D-I-Y i przede wszystkim poczucie humor, również na własny temat.

W pierwszej połowie czerwca już po raz drugi zapraszamy na specjalnie przygotowane przez nas wydarzenia kulturalne, jak i na propozycje innych zaprzyjaźnionych organizacji, instytucji, kolektywów.

Zapraszamy wszystkich: każdej płci i każdej orientacji – GANC POMADA!

www.pomada.info.pl

Interview with Dawid Kot

2011-03-17T22:48:00.005+01:00

Ladies and Gentleman, let me introduce you to a young, gifted, courageous and wild at times - DAWID KOT.
A photographer, model, poet. A boy that has been blessed with numerous talents. He recently has turned 18, lives in Cracow, but dreams of Iceland. Exclusively for DIK Fagazine he has prepared a photo session with an eye-catching Cynk.
Below you can find my interview with Dawid. For the time being the text is for those who know Polish, and those who don't - enjoy the images ;) More photos can be found on: www.uhar.blogspot.com

Proszę Państwa, pozwólcie Państwo, że przedstawię: młody, zdolny, odważny, czasami trochę postrzelony - DAWID KOT. Taaddaamm!

fot. Karol Radziszewski

Karol Radziszewski: Poprosiłem Cię, żebyś zrobił specjalną sesję dla DIK Fagazine. Podobno był kłopot z pozyskiwaniem modeli?
Dawid Kot: Tak. Mam wrażenie, że oni się boją, że jak wystąpią w czymś takim, to od razu wiadomo, że wszyscy przypną im wiadomo jaką plakietkę.
KR: Że są pedałami, tak?
DK: Tak. A nie trzeba być pedałem, żeby pozować nago. Ja lubię sobie robić zdjęcia rozebrane. Chociażby dzisiaj na zajęciach w Akademii Fotografii nie przyszła modelka, więc wystąpiłem przechadzając się w futrze, z gołą klatą.
Koledzy stwierdzili, żebym lepiej tych zdjęć nie robił dla Ciebie, bo też mi przypnął taką plakietkę i wogóle. A ja mówię, żeby dali spokój, że to moja praca. Natomiast koleżanki oczywiście były podjarane, jak się dowiedziały.
KR: Czemu wszyscy chłopcy w Polsce się mnie boją?
DK: Nie wiem, to jest jakieś dziwne.
KR: A Marcin, któremu robiłeś zdjęcia specjalnie dla DIKa, jest modelem?
DK: Nie, ta sesja to pierwszy raz kiedy on pozował w życiu. Zresztą uważa, że jest niefotogeniczny.
KR: Czemu akurat jego wybrałeś?
DK: Bo lubię fotografować ludzi, którzy nie są modelami, nie mają tej maniery w pozowaniu. Podoba mi się jego uroda, taka aryjska, taki blond cherubinek. Myślę, że jest dobry do tego. I jeszcze te różowe flamingi.
KR: Ta sesja to jakaś historia w zamyśle, czy raczej pojedyncze strzały?
DK: Nie, raczej nie buduję żadnej historii akurat w tym. Bardziej portretuję osobę jaką jest Cynk, czyli Marcin. Skupiam się żeby wydobyć z niego tą naturalną urodę.

"hala oCynkowni"

KR: A ta sesja, którą widziałem na Twoim blogu, ta w starym babcinym domku?
DK: To jest dom babci mojej koleżanki. A Maćka to wychaczyłem w sumie na imprezie. Ogólnie to jestem nieśmiały i głupio mi tak zagadywać o pozowanie, ale jak już byłem trochę wstawiony, to mówię dobra, idę. I zgodził się. Tylko miałem problem z tym, że wciąż miał tą samą minę, bo on jest modelem i troszkę było widać tą manierę.
KR: Chodzi na pokazach?
DK: Chodzi. Wiem, że miał Lookbooka dla Marca Jacobsa ostatnio, do wiosennej kolekcji.
KR: Fajnie wygląda w tym wnętrzu.
DK: No ja tam na pewno jeszcze wrócę sobie samemu zrobić zdjęcia, bo mi się bardzo podoba to miejsce, atmosfera.
KR: Lubisz oldskulowe klimaty?
DK: Tak, bardzo. Dlatego jestem trochę zły na dziadków, że popalili dużo starych mebli jak nie mieli kasy na węgiel. To znaczy rozumiem ich, ale szkoda.

młody wschodzący polski model Maciek Grubich

KR: Ty sam też jesteś modelem, prawda?
DK: No, chciałbym być.
KR: No jesteś w agencji, przecież tak Cię znaleźliśmy na pokaz MARIOS DIK.
DK: A to było akurat super przeżycie, bo spełniło się moje marzenie wyjścia na wybieg. Od kiedy jestem w agencji, do której trafiłem jak miałem 13 lat, to urosłem nie więcej niż 7-8 cm, więc nie mam tego wzrostu żeby chodzić.
KR: Ale to ciekawe, bo pamiętam, że jak wtedy szukaliśmy modeli, to paradoksalnie było trudno znaleźć takich chłopaków o delikatniejszej urodzie, nieprzypakowanych, bliższych współcześnie lansowanej sylwetce. Agencje pewnie za pięć lat się dopiero obudzą.
DK: No, a mi już zaczną wtedy zmarszczki na ryju wychodzić.
KR: A ile Ty masz lat właściwie?
DK: No w tym momencie mam już 18. Jestem posiadaczem dowodu osobistego i się z tego bardzo cieszę. Wygoda życia mi się otworzyła.
KR: A jak to się stało, że zostałeś modelem w wieku 13 lat?
DK: Byłem na wycieczce w Indiach i tam podchodziły do mnie różne osoby: "O, jestem reżyserem z Boollywood", dawali mi wizytówki, pytali czemu nie jestem modelem. Wtedy to zlałem troszeczkę, ale potem pomyślałem, że fajnie by było popozować. Zawsze lubiłem modę, moja mama była modelką. No więc zgłosiłem się do agencji, (wysłałem zdjęcia z tej wycieczki, jak leżę rozwalony w wodzie i wogóle), zaprosili mnie i powiedzieli, że chcą poczekać aż trochę podrosnę, żeby ta uroda się trochę wyklarowała. W międzyczasie podsyłali mi jakieś propozycje. Ale na jeden casting spóźniłem się trzy dni, więc trochę tak... A później trafiłem na Twój pokaz i zaproszono mnie na dwie sesje. Chyba przez to, że schlałem się jak dzika świnia i tańczyłem jak na rurze, no umówmy się...
KR: Modelujesz, fotografujesz, masz jakąś wymarzoną wizję tego co chcesz robić?
DK: Robię teraz maturę i składam teczke do Opavy. Jestem też w trakcie pisania scenariusza, bo bardzo chciałbym dostać się na reżyserię teatralną w krakowskiej PWST. Chciałbym być modelem, muzykiem, aktorem, pisać wiersze, robić zdjęcia... Na pewno da się to wszystko jakoś połączyć.
KR: A film?
DK: Łódź mnie chyba trochę odstrasza. Nie czuję tego klimatu. Nie byłem tam, ale widziałem na zdjęciach.
KR: Śledząc Twego bloga zaobserwowałem, że z narcyza przeistoczyłeś się stopniowo w obserwatora.
DK: Tak, trochę się zdystansowałem. Chcę zapisać różne momenty. No i piszę te teksty które powinny być jakąś wskazówką do zdjęć.
KR: To właściwie poezje są.
DK: Bardzo lubię zwrot "utwór wierszowany". Poezja to mi się kojarzy raczej z tym, że to było kiedyś, a teraz coś nowego powinno wlecieć. Robię to dla przyjemności.
KR: Te teksty dość hermetyczne są, nie?
DK: Nie chciałbym żeby były traktowane jako zwykły komentarz, raczej piszę o swoim stanie w odniesieniu do zdjęcia, żeby jakoś ująć tą rzeczywistość. Ludzie często zarzucają mi, że nie rozumieją tych tekstów, dopóki nie spędzą ze mną trochę czasu. Ostatnio kumple poprosili mnie, żebym im wyjaśnił o co w tym chodzi, no więc zacząłem słowo po słowie tłumaczyć. I wtedy mój kolega Kajtek skomentował: "Kot, kurwa, ciężka awangarda jak dla mnie". I zrobiło mi się tak miło na sercu.
KR: Lubisz niedostępność?
DK: Owszem, ale żeby interesowało to ludzi.
KR: Wolisz fotografować chłopaków czy dziewczyny?
DK: I chłopaków i dziewczyny. Obydwie płcie są interesujące.
KR: A co to za sesja, ta z plakatem z Jamesem Deanem? Powiedziałbym, że nawet lekko erotyczna.
DK: To jest Piotr ogólnie. Piotr jest świetnym człowiekiem i jest bardzo pracowity. Zaczął mnie bardzo inspirować. Ma aparycję takiego człowieka z lat dwudziestych, trzydziestych, międzywojennych. Lubię taki styl u facetów, bardzo mi się to podoba. On akurat potrzebował jakichś zdjęć dla swojej dziewczyny, żeby miała jakieś. No i stwierdziłem, że mogę go rozebrać, a on nie miał jakichś oporów większych. Wskoczył mi do wanny. Tą sesję zrobiliśmy na zapleczu sklepu z ciuchami vintage, który Piotr prowadzi. Mieszkał też tam jakiś czas.
KR: I co, podobały się foty dziewczynie?
DK: Myślę, że była bardzo zadowolona. Ma na co patrzeć jak go nie ma przy niej.

Piotr Słysz - prowadzi z koleżanką sklep Mulholland Drive

KR: Można powiedzieć, że ubierasz się dosyć ekstrawagancko, jak na nasze lokalne warunki, ludzie mają z tym problem?
DK: Chodziłem do gimnazjum sportowego i odkąd sięgam pamięcią starałem się jakoś odróżniać od tego wszystkiego. No i codziennie słyszałem, że wyglądam jak pedał, że jestem ciotą, rzucali we mnie kasztanami z kolcami, pomarańcze we mnie latały. Gimnazjum strasznie niszczy człowieka powiem Ci. I jeszcze jak masz na nazwisko Kot. Ile razy można biegać za kimś i krzyczeć "kici, kici!".
KR: Ale teraz chłopcy w Twoim otoczeniu to nie są raczej dresiarze?
DK: No na szczęście nie, oni starają się mieć swój styl.
KR: A masz dziewczynę?
DK: Miałem dziewczynę z którą się spotykałem, ale to nie był taki bardzo serio związek. Ja mam problem z wiernością.
KR: Tak?
DK: Kiedyś byłem wierny, zaangażowany mocno i to się potem na mnie odbiło niestety... Teraz jestem chyba bardziej egoistyczny.
KR: Myślałeś żeby wyjechać z Krakowa?
DK: Owszem, odpocząłbym sobie chętnie od rodziców. Może jak uda mi się zdać tą maturę, to pojadę sobie na Islandię. Tam się zakręcę, tam się zrobię. Tam jest przepięknie, ta pustka, te wulkany, gejzery.
KR: Będziesz tam siedział i pisał te...
DK: Utwory wierszowane. I będę jadł grzyby, które tam rosną, na glebie wulkanicznej...

Więcej zdjęć Dawida tutaj: www.uhar.blogspot.com

All photos by Dawid Kot. All rights reserved.

announcement

2011-03-10T17:06:00.001+01:00

Ogłoszenie od naszej Art Director:

Zapraszam na spotkanie informacyjne oraz zapisy do interdyscyplinarnej, międzywydziałowej pracowni.

Monika Zawadzki
"Przestrzeń aktywna. Postawa otwarta w działalności artystycznej."

9 marzec 2011 (środa) godz. 11.00
Pracownia Multimedialnej Kreacji Artystycznej
ASP Wydział Grafiki, sala nr 14

* Zajęcia obowiązkowe dla studentów Pracowni Multimedialnej Kreacji Artystycznej

Zajęcia odbywają się w środy pomiędzy 9-14 (najbliższe za 2 tygodnie)

____________________________________________________________

You are invited to attend the informational meeting and registration for an interdisciplinary, inter-department studio.

Monika Zawadzki
"Active Space. Open Attitude in Artistic Activity."

Wednesday, March 9th 11 AM.
Multimedia Artistic Creation Studio
Academy of Fine Arts - Faculty of Design room nr. 14

* Classes compulsory for Multimedia Artistic Creation students.

Interview with Nomi Ruiz

2011-02-28T01:38:00.004+01:00

[English version below]

Dwa tygodnie temu JESSICA 6 – nowy zespół byłych członków Herkules & Love Affair – zagościł w Warszawie z koncertem w Klubie Powiększenie. Delegacja DIK Fagazine w składzie: Paweł Kubara, Karol Radziszewski, Katarzyna Szustow, wspierana przez fotografkę Annę Blodę, miała okazję przepytać i obfotografować zjawiskową wokalistkę i sceniczną diwę – Nomi Ruiz.

Karol Radziszewski: Jesteś zmęczona tournée, kiedy codziennie gracie koncerty?
Nomi: Jestem trochę zmęczona, ale sam występ to jak zastrzyk adrenaliny.

Katarzyna Szustow: A później umierasz po powrocie do domu.
Nomi: Kiedy wracam, to płaczę, a później idę spać. Ale gdy jesteśmy w trasie, dni są bardzo długie.

KR: To było niesamowite, byłaś taka energetyczna.
Nomi: Bo ja uwielbiam występować.

Anna Bloda: Nieźle mnie nakręciłaś.
Nomi: I o to chodzi.

Paweł Kubara: Co sprawiło, że zajęłaś się muzyką?
Nomi: Tworzyłam muzykę, odkąd byłam dzieckiem. Zaczęłam śpiewać wcześniej, niż nauczyłam się chodzić. Moja mama co wieczór nuciła mi do snu. Naśladowałam ją, a później sama śpiewałam. Kocham muzykę. Mam poczucie, że jest w niej coś o wiele silniejszego ode mnie. I że muszę za tym podążać.

KS: W jaki sposób używasz swojego ciała? Czy naśladujesz wizerunki innych kobiet, czy to jest coś poza kontrolą i ciało podąża po prostu za muzyką?
Nomi: Podoba mi się, jak to ujęłaś. Zawsze mówię, że kiedy jestem na scenie, jestem pistoletem i jest ktoś, kto ładuje naboje. Uwielbiam to zatracenie.

KS: Co z nowojorską kulturą queer lat 80’ i 90’ ? Czy ball culture miało jakiś wpływ na Twoją tożsamość? Chodziłaś tam jako dzieciak?
Nomi: O Boże! Tak! Kochałam to. To takie piękne. Jak byłam mała, czasami trochę się bałam. Wszyscy wydawali się tacy silni, pewni siebie i nastawieni na rywalizację. A ja jestem bardzo nieśmiala.

KS: Serio? Nie zauważyliśmy tego ;-)
Nomi: No dobra, na scenie idzie mi nieźle, ale poza nią jestem nieśmiała,

KS: Ale mogłabyś powiedzieć, że drag balls miały istotny wkład w Twoje życie?
Nomi: Z pewnością. Uwielbiałam piękno tej kultury, zwłaszcza w okresie mojego dorastania. Te wszystkie piękne dzieciaki z mniejszości, które są gdzieś na marginesie, ale w te kilka nocy stają się takie dumne i szczęśliwe, piękne i pewne siebie. To taki inspirujący widok. Kiedy dorastasz, tyle rzeczy jest przeciwko tobie. Ale jeżeli przyjmiesz to za punkt wyjścia, to motywuje cię do bycia silnym. Niektóre dzieciaki świetnie sobie radziły na scenie, ale kiedy wracały do swojego normalnego życia, było już zupełnie inaczej i trudniej. Próbowałam wziąć tę energię i napędzać nią moje życie, moją muzykę, moją karierę. Mam nadzieję, że przez to co robię, mogę się nią podzielić...

KR: Myślisz, że Nowy Jork bardzo się zmienił w porównaniu do lat 80’ ?
Nomi: NYC ciągle się zmienia. I chyba o to chodzi. Będąc z Nowego Jorku, widzę te wszystkie zmiany. Za niektórymi rzeczami tęsknię, ale i tak uwielbiam to miasto. Kiedy tam wracasz zawsze jest inaczej i nie wiadomo czego się spodziewać. Zawsze są jacyś nowi ludzie, nowa architektura, nowa muzyka.

KR: Myślisz, że teraz jest bardziej konserwatywnie?
Nomi: Powiedziałabym, że bardziej bogato. Zanim ludzie zaczęli przyjeżdżać do NYC, opuszczali swoje miejsca zamieszkania, bo nie czuli się tam swobodnie, a w Nowym Jorku mogli korzystać z wolności odkrywać siebie, znaleźć każdą pracę, robić taką sztukę, jaką tylko chcieli. Teraz w NYC jest pełno ludzi, którzy po prostu, mogą sobie pozwolić na to, żeby tu przyjechać.

KR: Jak zmienił się Brooklyn?
Nomi: Bardzo! Ja jestem z Brooklynu. Niektórym zmiany się podobają, niektórym nie. Dla mnie to trudne, bo tam dorastałam. Jakiś czas temu wywalili moją mamę z mieszkania, w którym mieszkała ponad 20 lat. Chcieli więcej zarobić na czynszu.

KR: Dużo imprezujesz w NYC?
Nomi: Imprezuję i jestem DJką, więc zawsze wstaję bardzo późno. Staram się nie przeginać tak, jak wtedy, kiedy byłam młodsza. Wtedy imprezowałam bez przerwy.. Teraz nie wychodzę tak często, tylko czekam aż będzie grał jakiś dobry DJ. Taki, że wiadomo, że trzeba iść.

KR: Masz groupies (chłopaków albo dziewczyny), którzy za Tobą jeżdżą, chcą Cię złapać po koncercie?
Nomi: Jest trochę takich dzieciaków w L.A. Byliśmy tam kilka razy, mieliśmy sześć czy siedem występów. Niektóre dzieciaki za nami jeździły. To takie słodkie, takie urocze. Wiesz, oni nie są psychiczni, oni po prostu kochają muzykę i przesłanie, to wszystko.

PK: Byłaś kiedykolwiek wcześniej w Europie Wschodniej?
Nomi: Byłam raz, przyjechałam z Hercules and Love Affair. Minęło dużo czasu, zanim udało nam się tu wrócić. I bardzo się cieszę. Jest strasznie fajnie.

PK: Jak Ci się podoba Europa? Jakie są największe wyzwania, różnice czy inspiracje?
Nomi: Uwielbiam Europę. Czuję się tu bardziej swobodnie, szczęśliwsza. Chcę tu zamieszkać.

PK: Gdzie?
Nomi: Chcę żyć tak, żebym mogła być cały czas w ruchu. Mieszkać jakiś czas w jednym miejscu, a później w następnym. Uwielbiam Berlin, mam tam trochę dobrych przyjaciół. Uwielbiam Istambuł, Turcję.

KS: Grałaś tam już koncert, prawda? W Warszawie dzisiaj publiczność była bardzo zróżnicowana – hetero faceci, którzy nie mieli pojęcia, że jesteś transką i społeczność queer, złożona z gejów, femme, butches i otwartych hetero.
Bardzo mnie cieszy, że Twój koncert nie był promowany jako queerowy event, tylko jako event z fajną muzyką. To duża zmiana. Zatem, jacy ludzie przyszli w Istambule?
Nomi: Tacy sami! Uwielbiam ten rodzaj różnorodnego tłumu pięknych ludzi! Zawsze marzę o tym, żeby na moje koncerty przychodzili rożni ludzie. Kiedy dorastałam, chodziłam na imprezy i do klubów, gdzie wszystko było bardzo przemieszane. Można było spotkać każdą tożsamość seksualną, każdy wykreowany gender, różne style mody, zróżnicowaną scenę muzyczną. I to jest duża zmiana w Nowym Jorku – teraz wszystko jest bardziej podzielone. Są imprezy dla “tych” i dla “tamtych”.
Nie chcę się skupiać na grupie queer albo hetero. To nie tak, że chcę być poza tym. Jestem bardzo dumna z tego, kim jestem. Po prostu chcę dotrzeć do tylu ludzi, do ilu jestem w stanie. Jako artystka stawiam sobie za cel, żeby łączyć różnych ludzi ze sobą i żeby doświadczali tego, czego nie mieli wcześniej okazji, żeby spotkali ludzi, z którymi normalnie nigdy nie mieliby styczności.

KS: A co z Paryżem? Dawałaś tam koncert w bardzo fajnym miejscu Nouveau Casino. Jaka była reakcja, atmosfera?
Nomi: To było dość trudne… Było nam trochę ciężko. Publiczność dziwnie się podzieliła. Z przodu, przy scenie ludzie byli razem, bardzo podekscytowani, bawili się i śpiewali, a za nimi dość sztywny tłum. To było trudne.W takiej sytuacji zawsze chcę po prostu znaleść choćby jedną osobę pośród widzów, dla której występuję Ale oczywiście chcę im wszystkim przekazać całą swoją energię.

KR: Miałem wrażenie, że podczas Twojego koncertu w Powiększeniu, ludzie byli naprawdę podnieceni. Można było wyczuć seksualną energię w powietrzu. Byłem więc ciekaw, czy ludzie po koncercie przychodzą do Ciebie i chcą czegoś więcej, niż tylko muzyki.
Nomi: Oh, w Islandii mieliśmy jedną szaloną dziewczynę. Chciała ukraść moje ciuchy. Siedziałam przy stoliku i leżała tam moja kurtka i rzeczy i…

KS: Ale chciała je ukraść bo to Twoje rzeczy, czy dlatego, że to fajne ciuchy?
Nomi: Nie mam pojęcia! (śmiech) Tam była moja skórzana kurtka, a ona miała taką trochę podobną, ale nie identyczną. Udawała, że coś zgubiła i chwyciła moje rzeczy. A ja się zastanawiałam: Co ona robi?!!

KR: Ale jak myślisz, kto ma większą obsesję na Twoim punkcie, chłopaki czy dziewczyny?
Nomi: Nie wiem, nie potrafię o tym myśleć.

KR: Masz jakiś ideał faceta?
Nomi: Lubię mężczyzn, którzy są bardzo pewni siebie, dzielni i oddani. Takich, którzy po prostu robią to, na co mają ochotę i nie wydziwiają.

PK: Pewnych siebie.
Nomi: Tak, bardzo pewnych.

KS: Typ macho?
Nomi: Tak, tzn. nie typowy macho. Kocham autentycznych, dzielnych, wytrwałych mężczyzn. Nie mam ideału wyglądu, ważne jest to, co ktoś ma w sercu.

PK: Co robisz pomiędzy tym wszystkim, kiedy masz czas dla siebie?
Nomi: Dużo śpię! Za dużo! Całymi dniami (śmiech). Dużo pracuję, mailuję, robię jakieś rzeczy w Internecie.

KR: Słyszałem, że interesujesz się modą?
Nomi: Tak, zaprojektowałam z moją przyjaciółką Evą trochę rzeczy dla mojej linii RICA, którą prezentowałam jako modelka. Chodziłyśmy razem do szkoły projektowania mody w liceum i na studiach, więc chciałyśmy zrobić coś razem. Zaprojektowałam swoje kreacje sceniczne dla trasy koncertowej z Hercules And Love Affair.

KR: A jak było z Chanel?
Nomi: Mają Mobile Art Chanel Contemporary Art Container, bardzo piękny. Występowaliśmy na otwarciu. Chodziliśmy po parku, a tam była cała armia modeli Chanel. OMG!

PK: To kiedy planujesz wrócić do Warszawy?
Nomi: Prawdopodobnie w maju/czerwcu.

Dziękujemy Agnieszce Hornstein i Katarzynie Koślacz za tłumaczenie w ekspresowym tempie na język polski.

Zdjęcia: Anna Bloda

Two weeks ago JESSICA 6 – the new band of the former musicians of Hercules & Love Affair – came to Warsaw. The delegation of DIK Fagazine including: Pawel Kubara, Karol Radziszewski, Katarzyna Szustow accompanied by the photographer Anna Bloda, had a chance to ask a few questions and take pictures of the phenomenal singer and stage diva – Nomi Ruiz.

Karol Radziszewski: Are you tired with the tour when you have gigs every night?
Nomi: I'm a bit tired, but once you play a show there’s an adrenaline rush.

Katarzyna Szustow: Then you die when you are back home.
Nomi: Yeah, when I'm back I'll cry and have a sleep then. But when we are on the road we have long days.

KR: It was amazing that you were so energetic.
Nomi: I love to perform.

Anna Bloda: You made me horny.
Nomi: This is my goal.

Pawel Kubara: What brought you to music?
Nomi: I have been doing music since I was a baby. I was singing before even I could talk.
My mum used to sing me to sleep every night. I copied her and then I sang. I love music. I feel like there is something more powerful than me. And I have to follow it.

KS: In what way do you use your body? Do you have any female images that you follow or is it something out of control and the body follows the music?
Nomi: I like the way you put it. I always say when I'm on stage I'm a gun and there is someone who puts the bullets. I love when I get lost.

KS: What about NYC queer culture in 80's and 90's? Did the ball culture have any kind of impact on your identity? Did you go there when you were a youngster?
Nomi: Oh my god! Yes. I loved them. It's so beautiful. When I was little it was frightening sometimes.
Everyone seems so powerful, confident and competitive. And I'm very shy.

KS: Oh really? We didn't notice that, baby.
Nomi: Ok, on the stage I'm good, but off-stage I'm shy, I like to relax.

KS: But could you say that the drag balls gave significant input into your life?
Nomi: Yes, for sure. I loved the beauty of that culture, especially when I was growing up. Its beautiful minority kids who are the last in line, but that nights they are so proud and happy, beautiful and confident. That image is so inspiring. When you grow up there is so much against you. But if you have that as a starting point, it really inspires you to be powerful.
Some kids do great things when they are on the stage, but when they are back to their normal life is so much different and so much harder. I tried to take that energy and keep it going in my life, in my music, my career. Hopefully it goes back.

KR: Do you think that New York has changed a lot comparing to the 80's?
Nomi: Yes. NYC is always changing. And I think that's what New York is about. When you are from New York you see all the changes and you miss some things, but I love that. It's different every time, when you go back you don't know what to expect. There is always different people, new architecture, new music.

KR: Do you think it's more conservative now?
Nomi: I would say it’s more rich. Before people used to come to NYC, leave their places where they were from because they didn't feel comfortable there and in New York they had freedom to discover themselves, find whatever job you wanted, do whatever art you wanted. Now I think people come to NY because they have money. Everything is so expensive now. So it's full of people who canafford to come.

KR: How did Brooklyn change?
Nomi: A lot! I'm from Brooklyn. Some people are excited about the changes, some not. It's hard for me because I grew up there. My mum was kicked out from her apartment. They wanted to make more money from the rent. She had lived there for 20 years.

KR: Do you party a lot in NYC?
Nomi: I party and DJ too, so I always get up very late. I did parties all the time when I was younger. . I don't go out too much anymore, I wait for a good DJ in town when you know that you have to go.

KR: Do you have groupies? Boys or girls who are following you, want to catch you after the concert?
Nomi: There are some kids in L.A. We've been there a few times, we had six or seven shows there. Some kids drive and follow us. And it's so sweet, so cute. You know, it's not crazy they just genuinely love the music and the message, that's all. It's really sweet.

PK: Have you ever been to Eastern Europe before?
Nomi: I've been once before, when I came with Hercules and Love Affair. It’s been long time since we are back. I’m very happy. It’s so much fun.

PK: How do you find Europe? What is the biggest challenge, difference or inspiration?
Nomi: I love Europe. I feel more comfortable, more happy here. I want to live here.

PK: Where?
Nomi: I want to live life where I can move all the time. To live some time in one place and then more to another. I love Berlin, I have some good friends there. I love Istanbul, Turkey.

KS: You had a gig there already, didn't you? Who came for the show? Here in Warsaw we had very mixed audience like very straight guys who didn't know that you were transwoman and queer community combined of gay boys, femme girls, butch dykes and openminded heteros.
I'm very happy that your concert wasn't promoted as a queer event but as an event with cool music. That’s a big change. So what kind of people came in Istanbul?
Nomi: The same! I love that kind of mixed crowd of beautiful people! It’s always my dream to have different people. When I grow up I went for the parties and clubs where everything was very mixed. You could meet every sexuality, gender, fashion, music scene together. And this is big change about New York, now everything is more separate. You have party for this or for that.
I don't want to focus on queer crowd or straight crowd. It's not I want to be outside. I'm very proud of who I am. I want to reach as many people as I can. My goal as a performer always was to get together different people and have the experience which they didn't have before, to meet people that they wouldn't have ever met.

KS: What about Parisians? You had a gig in a very cool place for concerts called Nouveau Casino. What kind of vibe did you meet there?
Nomi: It was a bit tough... I had a bit hard time there. There was a strange separation between the audience.
On the front there were very well connected people, very excited and singing, behind them the crowd was a bit stiff. It was tough. But always I just want to make one person happy. I want to give them all my energy.

KR: Because I had a feeling that during your concert people were really horny and you know... You could feel the sexual energy in the air. So I was curious if people after the concerts are coming to you and want something more than just music.
Nomi: Oh, in Island we have some crazy girl. She was trying to steal my clothes. I was sitting at the table and there were my jacket and stuff and...

KS: But she wanted to steal them because it's your clothes or because it's cool clothes?
Nomi: I don't know! (laughs) There was my leather jacket and she had one little similar one but not the same. And she was like: Oh, I've lost my thing and she grabbed all my clothes. And I was like: What is she doing?!!

KR: But who do you think is more obsessed with you, boys or girls?
Nomi: I don't know, I can't think of it.

KR: Do you have an ideal type of guy and what is he like?
Nomi: I just like men who are very confident, brave and sincere. They just do what they wanna do and don't act special.

PK: Self-confident.
Nomi: Yes, very confident.

KS: Some macho boys?
Nomi: Yes, I mean not the typical macho. I love genuine, brave, proof men. I don't have a perfect look, I care what is in the person’s heart.

PK: What do you do in between when you have your time off?
Nomi: I sleep a lot! For whole days. I'm working a lot, emailing, doing website stuff.

KR: I heard that you are very much into fashion, right?
Nomi: Yeah, I designed some stuff with my friend Eva, it's from my line which is called RICA which I did modeling for. We went to fashion school together in high school and college, so we wanted to start a line together. I've designed my stage clothes for Hercules And Love Affair tour.

KR: And how was it with Chanel?
Nomi: They have Mobile Art Chanel Contemporary Art Container, very beautiful. We were walking into the park and there was an army of Channel boy models walking.. OMG!

PK: So, when are you planning to come back to Warsaw?
Nomi: Probably in May/June.

Photos: Anna Bloda

All rights reserved.

MARIOS DIK at Love&Trade

2011-02-22T22:16:00.000+01:00

We are happy to announce that since this Friday (Feb 25) MARIOS DIK collection will be available at Love&Trade boutique in Warsaw. On this occasion an exceptional selection of videos accompanying the project will be screened.

February 25 (Friday) 6:00pm - 10:00pm
Love&Trade
Solec 18, Warsaw

The MARIOS DIK is a collaboration between Karol Radziszewski and DIK Fagazine with clothing designs by the MARIOS duo – Leszek Chmielewski and Marios Loizou. The collection’s prints have Karol Radziszewski’s characteristic strong lines with fantastic centaurs, crystals, and plant motifs. The project is accompanied by the action "Pants for Video" - readers, artists, and friends of DIK Fagazine are invited to use DIK pants as props in their own films. Among them you will find: Arobal, Stefan Botez feat. Paul Dunca, Patryk Chilewicz, Fanny Paul Clinton with Natasha Rees, Grzegorz Dziedzicki, Marcin Gajewski, Brian Kenny, Jay Barry Matthews, Slava Mogutin feat. Gio Black Peter, Jan Szewczyk.

www.mariosdik.com

Z radością informujemy, że od tego piątku kolekcja MARIOS DIK będzie dostępna w warszawskim butiku Love&Trade. Z tej okazji zaprezentujemy specjalny wybór filmów towarzyszących projektowi.

25 luty (piątek) 18:00 - 22:00
Love&Trade
Solec 18, Warszawa

Projekt MARIOS DIK jest efektem współpracy Karola Radziszewskiego i magazynu DIK Fagazine z projektantami MARIOS – Leszkiem Chmielewskim i Mariosem Loizou. W kolekcji znajdują się ubrania ze wzorami powstałymi według charakterystycznych, linearnych rysunków Karola, z fantastycznymi motywami centaurów, kryształów oraz roślin. Projektowi towarzyszy akcja "Majtki za wideo" - czytelnicy, artyści oraz przyjaciele DIK Fagazine zostali zaproszeni do wykorzystania dikowych majtek jako rekwizytu w ich własnych filmach. Wśród nich znaleźli się: Bartek Arobal, Stefan Botez i Paul Dunca, Patryk Chilewicz, Fanny Paul Clinton i Natasha Rees, Grzegorz Dziedzicki, Marcin Gajewski, Brian Kenny, Jay Barry Matthews, Slava Mogutin i Gio Black Peter, Jan Szewczyk.

www.mariosdik.com

Event on Facebook: www.facebook.com

Karol Radziszewski - BACKSTAGE

2011-02-05T17:34:00.001+01:00

DIK Fagazine is happy to invite you to Karol Radziszewski's new solo exhibition:

BACKSTAGE

Opening: Friday 11 February 2011, 6 pm
The exhibition will run from 12 February until 3 April 2011

The exhibition Backstage presents selected works by Karol Radziszewski – mainly new, never-before on public display or little known. Videos and photographs will focus on the eponymous theme of the artist's backstage space, and, in particular, on his relations with his models – recurrent participants in his projects. The work gives rise to reflections which center on such issues as media manipulation, redefining of the male nude and the process of 'dressing' the body in art.

Wystawa Backstage jest prezentacją wybranych prac Karola Radziszewskiego – głównie nowych, niepokazywanych wcześniej lub mało znanych. Projekcje wideo i fotografie skupią się wokół wątku tytułowych kulisów, zaplecza artysty, a zwłaszcza jego relacji z modelami – uczestnikami kolejnych projektów. Wynikające stąd refleksje skupiają się na zagadnieniach: manipulacji medialnej, aktu męskiego oraz na procesie „ubierania” ciała w sztukę.

Gallery of Contemporary Art Bunkier Sztuki
plac Szczepański 3a
31-011 Kraków
http://www.bunkier.art.pl

See a video trailer of the exhibition here:

hot and talented - Pawel Tomaszewski

2011-01-22T16:51:00.003+01:00

Karol Radziszewski shoots young, sexy and talented actor Pawel Tomaszewski for the upcoming issue of new Polish magazine WAW. The whole article about Pawel including pictures by Karol and text by Mike Urbaniak (unfortunately for Polish readers only) will be published in February. We are presenting a special selection of Pawel's pics here - exclusively for DIK Fagazine blog's readers.

„Młoda i piękna Magda Lamparska, którą kojarzymy z takich serialowych hitów jak »39 i pół« oraz »Hotel 52«, nie spotyka się już z Tomaszem Karolakiem. Ich romans był burzliwy, ale też bardzo krótki. Widać, że Lamparska ma słabość do kolegów z planu, bo w sercu aktorki zagościł kolejny mężczyzna – Paweł Tomaszewski. Razem grają w serialu »Hotel 52«. Spotykają się nie tylko w pracy, ale także prywatnie” – donosił w sierpniu zeszłego roku jeden z plotkarskich portali.
- To naprawdę nie była żadna kalkulacja. Po prostu trzymaliśmy się z Magdą za ręce i pocałowaliśmy. Zdałem sobie wtedy sprawę, jak łatwo znaleźć się na takim portalu.
Opowiadanie o swoim prywatnym, emocjonalnym, seksualnym życiu jest dla niego żenujące. Nie widzi powodu, żeby to robić. Czy coming out przeszkadza w Polsce aktorom w karierze? – Wolałbym, żeby to, kim się jest, jakiej jest się orientacji seksualnej, nie miało znaczenia w relacjach zawodowych, decydowaniu o obsadzie.
Kiedyś usłyszałem podczas castingu od jednej reżyserki, że ona nie szuka kibica geja. Zamurowało mnie kompletnie. Ty pizdo, pomyślałem. A ja się tak cieszę, kiedy mogę zagrać mordercę albo kibica w bejsbolówce – bo takie role też gram. Chociaż chciałbym kiedyś zagrać geja w jakimś pięknym filmie.

- fragment tekstu Mike’a Urbaniaka o Pawle Tomaszewskim, który ukaże się w lutowym wydaniu Magazynu „WAW” www.magazynwaw.com

Interview with Katarzyna Kozyra

2011-01-01T19:09:00.000+01:00

[English version below]

Jak już donosiliśmy ostatnio, DIK postanowił się otworzyć także na dziewczyny, czego zapowiedzią był wywiad z Julią YULA Kasprzak przeprowadzony przez Kasię Szustow: http://dik.blog.pl/interview-with-julia-yula-kasprzak,15163070,n
Dlatego inaugurując nową odsłonę, chcemy przypomnieć rozmowę z Katarzyną Kozyrą - pierwszą kobietą, która pojawiła się na łamach naszego pisma.
Wywiad przeprowadziliśmy w październiku 2005 roku. Sporo się zmieniło od tego czasu: Jarosław Kczyński nie jest już premierem, Lech Kaczyński nie żyje, a Kozyra ma właśnie dużą retrospektywę w Narodowej Galerii i nikt się już tym specjalnie nie bulwersuje.

Rozmawiają redaktorzy DIKa – Marcin Różyc i Karol Radziszewski

Z Katarzyną Kozyrą – znienawidzoną przez polskie środowiska konserwatywne – światową gwiazdą sztuki współczesnej, która nie boi się niczego i w dupie ma wszystko, spotkaliśmy się w berlińskim zamku. Rozmawiamy o gumowym fiucie, którego artystka czasem sobie przyczepia, i oczywiście po raz kolejny o tym samym, czyli o pedalstwie.

Marcin Różyc: Myślisz, że istnieje coś takiego, jak sztuka pedalska?
Katarzyna Kozyra: Sztuka pedalska?
MR: Tak, czy dzieło sztuki może być pedalskie?
KK: No nie wiem, jak zwał, tak zwał. Ale tak naprawdę, konkretnie, praktycznie? Czy jak?
Że idę do galerii i mi się wydaję, że to jest właśnie pedalskie dzieło? Tak?
MR: Tak.
KK: Hehe. Nie.
MR: Tak, jak się mówi, że coś jest sztuką kobiecą na przykład.
KK: Dla mnie sztuka kobieca to pierdoły robione na szydełku, jakieś tam, nie wiem, kwiatki, motylki, aniołki. To jest raczej pejoratywne określenie dla jakiś souvenirów.
Karol Radziszewski: Myślisz, że orientacja seksualna ma wpływ na sztukę?
KK: Na pewno ma. Grube karczycho nie zrobiłoby takiej pracy jak gej.
Sztuka jest jedna, ale czasem robi się na przykład babom wystawę albo babom, które robią akurat coś. I na tej samej zasadzie jest z pedałami. Mnie się wydaje, że pedały i baby mają inną wrażliwość.
KR: W Polsce większość prac, które odnoszą się do tematu homo, jest zrobiona przez kobiety. Przykładem mogą być Twoje prace.
KK: No tak, ale ja sobie coś tam robię, bo se robię i nie stwierdzam, że to ma być pedalska praca. Po prostu robię swoje.
KR: A w „Łaźni męskiej” [1] czułaś, że powstaje praca w klimacie homo?
KK: Tam są różne wątki. Taki kombinat trochę.
KR: No na pewno. Jak mówimy o pedalskości tej pracy, to jest zawsze jakieś spłycanie albo wyciąganie jednej z wielu rzeczy. Ten wątek jest jednak bardzo silny. Cała tradycja łaźni czy sauny kojarzy się z gejowskimi klimatami.
KK: Tak wyszło, bo wyszło. Tak po prostu tam jest. Ale żebym ja specjalnie tam wchodziła, żeby zwrócić uwagę na ten wątek, to nie.
KR: I jakie to jest wrażenie z takim fiutem chodzić?
KK: To zależy. Haha. Jakbym se chodziła po domu, to pewnie byłoby fajne wrażenie, ale że chodziłam tam, to lekki dyskomfort czułam. Głównie z tego powodu, że stałam się seksualnym obiektem zainteresowania. Bardzo byłam tym zaskoczona. Czułam zagrożenie. Mnie tam wszystko jedno, ale im bardziej ktoś się do mnie dostawiał, tym bardziej bałam się, że zobaczy, że mój chuj jest plastikowy. W tym sensie czułam się zagrożona.

KR: Od początku byłaś zdecydowana, że będziesz miała taką atrapę? A nie że na przykład
ręczniczkiem będziesz zakryta, bo tam chyba można z ręczniczkiem, nie?
KK: Można z ręczniczkiem.
KR: Ale założyłaś, że będzie taki fiut.
KK: Nie no, tak. Stwierdziłam, że fiut jest właśnie tą najważniejszą rzeczą, która w oczach innych mnie uwiarygodnia. Jakby mieli wątpliwości do czegokolwiek, no to, jak zobaczą fiuta, to wątpliwości znikną.
KR: Wiedziałaś od początku, jak ten fiut będzie wyglądać.
KK: To fiut mojego kolegi.
KR: Wierny odlew?
KK: Wierny.
KR: A włosy?
KK: A włosy są doklejone przez taką panią, co robi charakteryzację.
KR: Nikt się nie zorientował?
KK: Nie. Ja się bałam, bo myślałam, że on będzie taki bardziej sztywny, że będzie się nienaturalnie poruszało to wszystko.
KR: Ale mięciutki jest.
KK: Nie no, jest ok… Haha.
MR: Żadna galeria nie chciała go kupić do swojej kolekcji?
KK: Nie. Nikt na to nie wpadł. Nie wiem, czy bym go sprzedała, bo się do niego przywiązałam. Ja się w ogóle przywiązuje do wszystkich rzeczy, których używam. Haha.
MR: Czyli kutas Kozyry nie znajdzie się w najbliższym czasie w zbiorach Muzeum Narodowego?
KK: Chyba nie. Zresztą ponownie go wykorzystałam.
KR: Tak? Przyczepiałaś go sobie?
KK: No, przyczepiałam sobie, bo robiłam taki performance z Glorią Viagrą w Night Clubie. Wystąpiłam jako Jej prezent urodzinowy. Byłam idealną repliką Glorii: ten sam makijaż, identyczne wszystko. To musiałam mieć też kutasa. Zaśpiewałam to, co Ona kiedyś śpiewała, i zrobiłam striptiz. Jak się rozebrałam, to publiczność strasznie się zdziwiła, że nawet mam fiuta. Haha. Także, wiecie, czasami mi się przydaje, nie.
KR: Haha. Kiedy chcesz, możesz sobie przykleić atrapę i pobyć facetem.
MR: Możesz mieć chuja, a nie pobyć facetem.
KR: No, dokładnie. Możesz mieć chuja.
KK: Dokładnie, no.
KR: Ostatnio słychać w Polsce, że robisz prace z tematem homo związane.
KK: Tak. Z Glorią Viagrą głównie pracuję. Przebieram się za kobitę i uczę się od Glorii kobiecych sztuczek, ruchów, wyglądu, jak się ubrać, umalować. Ona jest na bieżąco ze wszystkim. To jest niesamowite. Ona wie, jakie kosmetyki, jakie kolory teraz, jakie coś tam… Z tym ten projekt jest związany [2].
MR: To ciekawe, że właśnie pedał uczy Cię kobiecości.
KK: On to wszystko lepiej pojmuje ode mnie.
KR: Interesuje Cię w nim to przerysowanie?
KK: No chyba tak. On chyba bardziej od samych bab czuje tę kobiecość.
MR: To pedał jest bardziej kobiecy niż kobieta?
KK: Lepiej rozumie kobiecość. Obserwuje to z zewnątrz. Bardzo mu zazdroszczę. Haha. On nie ma problemu z tymi pazurkami itd.
KR: Ten projekt polega na tym, że pobierasz u Niego jakiś rodzaj lekcji?
KK: Tak, uczę się ładnie wyglądać, ładnie śpiewać, ładnie się poruszać na scenie. Zaczęłam brać lekcje śpiewu.
KR: I jak Ci idzie?
KK: Dobrze. Haha.
MR: A ten drugi, co robi z Ciebie gwiazdę operową, to chyba też homo?
KK: Nie, chyba nie.
MR: Myślałem, że dwóch homo uczy Cię kobiecości.
KK: Ja robię masę różnych performance’ów. Na przykład z Madonną. Taką prawdziwą. Znaczy nie z tą taką, co śpiewa, tylko z tą kościelną.
MR: W galeriach je robisz?
KK: Gdzie się da. Staram się nie robić tego w kontekście sztuki, bo mnie to wkurwia. Publiczność przychodząca do galerii jest odpowiednio przygotowana, wszystko jest dla niej nieciekawe. Staram się unikać galerii, a jak już coś muszę w nich robić, to staram się, żeby to było przypadkowe, i żeby trafili na to ludzie, którzy nie chcą iść na wystawę. Wyłażę na zewnątrz i robię coś – zupełnie nie w czasie otwarcia. Albo mieszam się z tłumem, jak jest jakiś wiec, czy coś tam. Podpinam się pod taką publikę i zabieram ją dla siebie. Kiedyś, przy okazji jakiegoś festiwalu rockowego, zrobiłam akcję z Madonną i ludzie zaczęli za nami leźć.
KR: A, bo przebrana byłaś?
KK: Nie. Madonna była kukłą, która miała moją twarz, i ta kukła potem się przemieniła. To była przemiana dobra w zło.
Zanosili ją na górkę, gdzie zamieniła się ona w królową nocy i tą królową byłam ja. A w Regensburgu podczepiłam się pod jakiś festyn polityczny.
KR: Chodzisz do klubów gejowskich w Berlinie?
KK: Jak chodzę, to tylko z Glorią, dla Glorii i naszego projektu.
Jest taki klub Big Eden. Tam występy miała Gloria. Tam szaleją lesby, pedały, hetery. Tam są takie dziwne osoby, w sensie takim pozytywnym. Ale fajnie jest tylko, jak występuje Gloria Viagra.
KR: My wczoraj byliśmy w gejowskim klubie dla dresiarzy. Kolesie wyglądali jak maksymalni drechole.
KK: No co Ty? Była kiedyś taka niesamowita pedalska impreza. Ja pierdzielę. Z Glorią poszłam. Coś niesamowitego. Tu niedaleko, w opuszczonej fabryce. Na różnych poziomach się to rozgrywało. Ja się tam czułam kapitalnie. Z ekipą MTV żeśmy tam poleźli i normalnie ci faceci z ekipy to po prostu wymiękli. Gloria tam poszła, żeby z dwoma innymi robić za didżejów.
KR: A co myślisz o naszym wspaniałym przyszłym rządzie. Jak na przykład pan Jarosław będzie premierem?
KK: Nic nie sądzę. Który Jarosław?
MR: Widzę, że masz w dupie.
KK: Kompletnie.
MR: Są dwaj bracia: Lech i Jarosław Kaczyńscy.
KK: A, widziałam kiedyś, jak sobie podają rękę. Jeden kaczor, a drugi jakiś tam.
KR: Nie no, jest dwóch kaczorów.
KK: No tak, wiem, dwóch kaczorów.
MR: I oni są, wiesz, skrajnie prawicowi. Jeden będzie prezydentem, a drugi – może premierem. I Jarek podobno jest pedałem.
KK: A to może będzie lepiej.
MR: Nie no, wiesz, on jest takim pedałem, co się ukrywa.
KR: Tak. On jest totalnie anty. Parady zakazał. Słyszałaś?
KK: Nie.
KR: Parady gejowskiej w Warszawie zakazał, ale była. Nielegalna. A tydzień później głównymi ulicami przeszła oficjalna, legalna parada Normalności. Czyli, wiesz, faszyści.
KK: Naprawdę? Ble.
MR: No to już chyba wszystko wiemy?
KK: To ja mogę iść się kąpać?
KR: A mogę Ci jeszcze zrobić zdjęcia?
KK: Możesz. Tylko ja chujowo wyglądam.
KR: Chciałbym Ci zrobić takie portretowe.
MR: Ej, ten Twój kot to hardkorowy jest.
KK: No, hardkorowa Zosia.
MR: Ale jak się zestarzeje, to się uspokoi.
KK: Mam nadzieję.
MR: I tak jest wyjątkowo niespokojna, nawet jak na małego kotka.
KK: No, wyjątkowo. Paranoja.
KR: Ja mam straszną alergię na koty.

Sesja, gadki szmatki, herbatka. Zosia skacze wszędzie i rozpierdala wszystko. Kozyra pozuje z dwoma kogutkami pedałami. Chuj gumowy też pozuje.
Strasznie było fajnie.

[1] „Łaźnia męska” (1999) – instalacja Katarzyny Kozyry, pokazana pierwszy raz na Biennale w Wenecji. Artystka przebrana za mężczyznę weszła do męskiej łaźni w Budapeszcie, gdzie filmowała mężczyzn z ukrytej kamery. Jednym z elementów charakteryzacji Kozyry był sztuczny członek.
[2] „W sztuce marzenia stają się rzeczywistością” – projekt powstający od sierpnia 2003 r. Jego końcowym efektem ma być film długometrażowy. W Berlinie artystka spotyka się z Glorią Viagrą – Drag Queen, w Warszawie – z nauczycielem śpiewu, Maestrem. Obie te postaci wprowadzają Kozyrę w dwa różne wykreowane światy: Gloria – w świat nocnych klubów, Maestro – w świat opery. W obu tych światach panują silne, choć odmienne stereotypy kobiecości i bycia gwiazdą.

Zdjęcia: Karol Radziszewski

As we’ve announced recently, DIK decided to open its doors for girls too, which was signalled by Kasia Szustow’s interview with Julia YULA Kasprzak: http://dik.blog.pl/interview-with-julia-yula-kasprzak,15163070,n
This is why the first edition of the new version of DIK blog includes a 2005 interview with Katarzyna Kozyra – the first woman featured in our magazine.
The interview was conducted in October 2005. A lot has changed since that time: Jaroslaw Kaczynski is not a Prime Minister any longer, Lech Kaczynski is dead and Kozyra presents her work at a huge retrospective at the National Gallery, which is hardly a controversy nowadays.

Interview by DIK editors: Marcin Różyc and Karol Radziszewski

We met Katarzyna Kozyra, hated in Polish conservative circles, widely acclaimed star of modern art, who is afraid of nothing and doesn’t give a damn, in a Berlin castle. We were talking about a dildo, which the artist sometimes puts on and, as usually, about the same good old – all things fag.

MR: Do you think that such a thing as fag art exists?
KK: Fag art?
MR: Yes. Can a work of art be faggy?
KK: Well, I don’t know, call it as you like. But for real, concretely, practically? Or what? I go to a gallery and it seems to me that this certain work is faggy? Is that right?
MR: Yes.
KK: Haha. No.
MR: Just like you can talk about woman art, for example.
KK: In my opinion woman art is crochet-work bollocks, some, whatever, flowers, butterflies, angels. It is a rather pejorative epithet for some kind of souvenir.
MR: Do you think that sexual preferences can influence art?
KK: Sure it can. Some beefcake would in no way produce a gay work. We have one art, but sometimes you do an exhibition for gals, or for gals that do something else. It's the same with fags. Fags and gals have different sensitivity, I suppose.
KR: In Poland most of the works that in some way are homo-related are being made by women. Your art is a good example.
KK: Well yes, but I do what I do and I don’t state that it’s meant to be faggy. I just do my thing.
KR: And while doing “Male bath” [1] you felt like you were creating something gay?
KK: There are many aspects. It's sort of a conglomerate.
KR: Of course. When we talk about faggyness of this work it is always shallowing things or treating them selectively. This motif is however, very strong. The whole tradition of public baths or saunas is easily associated with gay culture.
KK: It just ended up this way. It is there. But there is no me getting up there, to search for this motif, that is certain.
KR: And how does it feel, to walk around with a dick like that?
KK: Depends. Haha. If I had walked in private, then it would have been a cool sensation, but since I walked there, I did feel a little bit uneasy. Mainly because became an object of sexual interest. The whole thing took me aback. I felt harassed. For me it’s all the same but, but the more I was being picked up, the more I feared that someone would see that my dick is, in fact, plastic. In that way I felt menaced.

KR: Were you determined from the very beginning that you would be wearing such a dummy? Not a towel, for example, you were allowed to be cover with a towel, weren’t you?
KK: A towel could do.
KR: But you settled for a plastic dick.
KK: Well, yes. I thought that a dick is the very crucial thing that could make me convincing in the eyes of viewers. Should they have doubts, they all fade away as soon as they see the dick.
KR: You knew for the start what it’d be like?
KK: It’s my friend’s dick.
KR: Accurate mould?
KK: Very accurate.
KR: And what about the hair?
KK: One lady who’s doing the make-up stuck the hair.
KR: No one noticed?
KK: No. I was anxious, because I thought that it would be kind of stiffer, that all would move unnaturally.
KR: But it’s a softy.
KK: Now well, it’s ok… Haha.
MR: No gallery wanted to buy it from you?
KK: No. No one thought of it. I’m not sure if I would sell it, as a matter of fact. I’ve become attached to it, emotionally. I generally become attached to all things that I use. Haha.
MR: So Kozyra’s dick won’t be in National Gallery’s collection in the near future?
KK: I don’t think so. In fact, I used it more than once.
KR: How? Do you attach it to yourself?
KK: Yes. I did that performance with Gloria Viagra in Night Club. I appeared as her birthday present. I was a flawless replica of Gloria. Same makeup, everything identical so I had to have a dick too. I sang what she had sung in the past and I did a striptease. When I was naked the audience was terribly astonished that I had a dick. Haha. So you know, sometimes it comes in handy.
KR: Haha. You can pretend to be a man whenever and wherever you want, just put it on.
MR: One can have a cock, but still one is not being a man.
KR: Well precisely. You can have a cock.
KK: Precisely, yeah.
KR: There are gossips in Poland that you are making homo-related art recently.
KK: Yes. I work mainly with Gloria Viagra. I dress as a chick and learn the moves, the tricks. How to look, what to wear, how to do the makeup. She is on the cutting edge of everything. It’s amazing… She knows what beauty products, what colours, what whatever…This project is all about it [2].
MR: Interesting, that a fag teaches you woman’s ways.
KK: He understands it better than I do.
KR: You are attracted by his overstatement.
KK: I guess I am. He is more gallish then a gal could ever be.
MR: So, is a fag more feminine than a woman.
KK: He sees it more clearly… observes it from the outside. I envy him very much. Haha. He has no problem with these nails etc.
KR: This project is about you taking sort of lessons from him.
KK: Yes, how to look nice, sing nicely, move nicely on stage. I took up voice training.
KR: And how it’s been?
KK: Good. Haha.
MR: And the other one, the one who’s making you an opera star, also happens to be homo?
KK: No, I think not.
MR: I thought that there is a pair of homos teaching you feminity.
KK: I make lots of performances. For example with Madonna. I mean, the real one. Not the one that sings, the church one.
MR: You do them in galleries?
KK: Wherever it’s possible. I try not to do this in purely artistic context, I hate it. People coming to the gallery have already been prepared, everything bores them. I try to avoid galleries, but if I have to do something with them, then I try to make it random and available for those who don’t want to go to see the exhibition. I go outside and do something – not as a part of the exhibition opening. Or I mingle with the crowd when I see a demonstration or something. I become a part of such a public and take them all as mine. Once, during a rock festival, I did the Madonna action and people actually began to follow us.
KR: You were in disguise?
KK: No. Madonna was a dummy with my face and then the dummy went through a change. It was a change from good to evil. They carried her up the mountain when she became a queen of the night and I was this queen. And in Regensburg I was involved in a political fete.
KR: Are you into gay nightlife in Berlin?
KK: I go to clubs only with Gloria and for our project. There is this club Big Eden where Gloria performed. Dikes, fags, heteros, everyone is invited. The strangest lot are there, but is a positive sense. But I like it only when Gloria gives her show.
KR: We were in a gay club for jocks yesterday. Geezers looked like total jocks, really.
KK: Well, well, well. There was this extraordinary fag party. Fuck me. I went with Gloria. Fabulous. Near here, in a deserted factory. It took place on different levels. I felt superb. With guys from MTV we went there and they were just devastated. Gloria was a DJ with two other guys.
KR: And what do you think about our brave, new government? For example with Jaroslaw as a prime minister.
KK: I think nothing. Which one is Jaroslaw?
MR: I see you don’t care.
KK: Completely.
MR: There are twins. Lech and Jaroslaw Kaczynski.
KK: Oh, I’ve seen them once shaking hands. One is the drake, the other one something…
KR: No, they are both drakes.
KK: Oh well, I know, two drakes.
MR: And they are, you know, very right wing. One can be our prime minister, the other one our president. And Jarek is rumored to be a fag.
KK: So maybe it is for the better.
MR: But he is not “the coming out of the closet” kind.
KR: Yes. He is absolutely against. He forbade the parade. Have you heard?
KK: No.
KR: He didn’t allow the gay parade to take place, but it did take place. Illegally. And a week after there was an official, legal parade of Normality in the streets. You know, fascists.
KK: Really? Yuck!
MR: So now we know everything.
KK: I can go and a take a bath?
KR: Can I just take a few pictures?
KK: You can. But I look like shit.
KR: I’d like to do a portrait.
MR: Ay, your cat is a bit hardcore.
KK: Yeah, hardcore Susie.
MR: When it gets old, it will settle down.
KK: I hope so.
MR: She is extremely active, even for a kitty.
KK: Yeah, absolutely. Paranoia.
KR: I am terribly allergic to cats.

Photo session, small talk, tea time. Susie is jumping all over the place, fucking everything up. Kozyra poses with two fag-cocks. The rubber dick poses as well.
It was awfully nice.

[1] Katarzyna Kozyra’s installation 1999, exhibited during the Biennale in Venice. The artist, disguised as a man, went to a male bath in Budapest, were she filmed men with candid camera. One of the elements of the drag was an artificial penis.
[2] “In art dreams come true” – project realized since August 2003. The project is to be concluded with a video work. In Berlin the artist meets Gloria Viagra – a Drag Queen, and in Warsaw she is trained by a voice coach, Maestro. Both characters introduce Kozyra into two different, artificial worlds: Gloria – the nightclub world, Maestro – the opera world. In both worlds there exist two different, yet equally strong, stereotypes that define feminity and stardom.

All pictures by Karol Radziszewski

DIK blog - new version

2011-01-01T18:32:00.004+01:00

Nowy Rok, nowa dekada, czas na zmiany! Oto DIKowy blog w premierowej, pachnącej świerzością odsłonie. Nasze obszerne archiwum z ostatnich pięciu lat pozostawiamy pod adresem:
www.dik.blog.pl
Papierowy DIK się produkuje, ale jak pewnie zauważyliście troche to trwa. Zatem szykujcie się na wiecej wywiadów, specjalnych prezentacji i unikalnych DIKowych materiałów tutaj. Zagladajcie często, bo będzie wiele atrakcji.

New Year, new decade, time for change! We’re introducing DIK blog in a brand new version. Our vast archive of materials from the last five years is still available at:
www.dik.blog.pl
The paper edition of DIK is being produced, but as you have probably noticed it has taken some time. So be ready for more interviews, special presentations and unique DIK materials to be published here. Check us out as often as you can, for we’re preparing a lot of surprises.